จงตู
หลินเชวี่ยเดินไปตามถนนลาดยางที่เพิ่งสร้างขึ้นบนภูเขา รถราแล่นผ่านข้างกายไปพร้อมเสียงคำราม
อีกไม่นานแล้ว
อีกเดี๋ยวก็จะได้พบพ่อบุญธรรม
หากตอนนั้นพวกเขาไม่รับเขาไว้ เด็กกำพร้าที่ต้องระหกระเหินหนีตายอย่างเขาคงอดตายข้างถนนไปนานแล้ว
ขณะที่กำลังคิดอยู่ หางตาพลันเหลือบเห็นบางอย่างนอนอยู่ในไร่ข้าวโพดไม่ไกล
ผิวขาวโพลน ร่างนอนแผ่หงายอยู่กับพื้น
หลินเชวี่ยชะงัก ก่อนจะขยับเข้าไปใกล้อีกสองก้าว
เป็นหญิงสาวคนหนึ่ง
ผมยาวสีเทาดัดลอนใหญ่แผ่กระจายอยู่บนพื้น ร่างกายสวมเพียงกางเกงชั้นในลูกไม้กับชุดชั้นในสีขาว ผิวขาวจนแสบตา ขาเรียวยาวตรงกำลังดี มากกว่านี้ก็จะอวบเกินไป น้อยกว่านี้ก็จะผอมเกินไป
ใบหน้าเปื้อนฝุ่นอยู่บ้าง แต่ยังมองออกว่าเป็นหญิงงามล่มเมือง
ข้าง ๆ มีเสื้อผ้าราคาแพงหลายชิ้นตกอยู่ ทั้งยังมีร่องรอยถูกฉีกกระชาก
“นี่?”
หลินเชวี่ยย่อตัวลง เขย่าร่างเธอเบา ๆ
ไม่มีปฏิกิริยา
เขาเขย่าอีกครั้ง
ก็ยังไม่มีปฏิกิริยา
คราวนี้เขาจึงสังเกตเห็นว่าใบหน้าของหญิงสาวแดงก่ำผิดปกติ มุมปากมีฟองสีขาว ลมหายใจหอบถี่และติดขัด
เขาจับชีพจร
สามวินาทีต่อมา รูม่านตาของหลินเชวี่ยหดวูบ
“ผงพิษราคะคลั่ง?”
ผู้ที่ถูกพิษนี้ หากไม่มีบุรุษช่วยปรับสมดุลหยินหยาง ย่อมต้องตายอย่างแน่นอน
ยิ่งไปกว่านั้น...
เขากวาดตามองร่างของหญิงสาว ก่อนขมวดคิ้ว
ยังบริสุทธิ์อยู่หรือ?
พิษนี้ร้ายแรงนัก ต่อให้ใช้พลังภายในกดเอาไว้ ก็ประคองได้ไม่นาน
หากไม่หาบุรุษมาถอนพิษ ต่อให้เป็นเทพเซียนก็ช่วยไม่ไหว
ยังไม่ทันที่เขาจะคิดต่อ ขนตายาวของหญิงสาวก็สั่นไหว ก่อนจะลืมตาขึ้น
สายตาทั้งสี่ประสานกัน
เพี๊ยะ!
แววตาของหญิงสาวเย็นเยียบ ใบหน้าแดงก่ำผิดปกติ เธอยกมือขึ้นตบเขาเต็มแรง
เย่ชิงเฉิงได้รับสมญานามว่าสาวงามอันดับหนึ่งแห่งจงตู งามล่มเมืองและมีเสน่ห์เย้ายวน
เธอจำได้ว่าถูกวางยาและถูกคนไล่ตาม จึงวิ่งหนีออกมา ความปรารถนาร้อนรุ่มพลันปะทุขึ้นในใจและทวีความรุนแรงขึ้นเป็นร้อยเท่า แต่กลับหาคนมาช่วยไม่ได้ แม้แต่จะจัดการด้วยตัวเองก็ยังทำไม่สำเร็จ สุดท้ายจึงหมดแรงจนหมดสติไป
และเมื่อตื่นขึ้นมาในตอนนี้ สิ่งแรกที่เห็นคือชายแปลกหน้า...
เพี๊ยะ!
หลินเชวี่ยชะงักไปหนึ่งวินาที ก่อนตวัดมือตบกลับ “ลองตบอีกทีสิ?”
“นาย...”
เย่ชิงเฉิงถูกตบจนมึนงง ได้แต่มองหลินเชวี่ยอย่างเหม่อลอย
ความร้อนวูบหนึ่งพลันพุ่งขึ้นจากท้องน้อย แผ่ซ่านไปทั่วร่างในพริบตา
พิษราคะกำเริบขึ้นอีกครั้ง รุนแรงและเร่าร้อนยิ่งกว่าเดิม
หัวใจเต้นรัวราวกับตีกลอง สติสัมปชัญญะค่อย ๆ ถูกแผดเผาจนมอดไหม้
ในหัวเหลือเพียงความคิดเดียว...
ผู้ชาย
เธอต้องการผู้ชาย
เมื่อเห็นแววตาของเธอเปลี่ยนไป หลินเชวี่ยก็แค่นเสียงเย็นชา ลุกขึ้นเดินจากไป
“ช่วย...ช่วยฉันด้วย...”
เสียงอ่อนแรงสั่นเครือดังมาจากด้านหลัง เจือสะอื้นแผ่วเบา
หลินเชวี่ยเดินไปได้สองก้าวก็หันกลับมา
หญิงสาวนอนคว่ำอยู่บนพื้น พยายามสุดกำลังเพื่อยกมือขึ้น แววตาเต็มไปด้วยคำวิงวอน ขอบตาแดงก่ำ หยาดน้ำตาหยดลงมาไม่ขาดสาย
“ขอร้อง...นอนกับฉัน ฉันต้องการผู้ชาย ฉันต้องการนาย...”
หลินเชวี่ยจับคางพลางย่อตัวลงอีกครั้ง “ถ้าจะช่วยเธอ ก็มีแต่ต้องปรับสมดุลหยินหยาง เธอหน้าตาไม่เลวก็จริง แต่ถ้าฉันช่วยแล้วเธอไปแจ้งความว่าฉันข่มขืนจะทำยังไง?”
เย่ชิงเฉิงส่ายหน้าอย่างบ้าคลั่ง เสียงของเธอพร่าแตก “ไม่หรอก...ฉันไม่ทำ...ขอร้อง...เร็วเข้า...ฉันทนไม่ไหวแล้ว...”
เธอกระชากเสื้อผ้าที่เหลืออยู่บนร่างออก แววตาพร่ามัว ร่างกายสั่นเทา
หลินเชวี่ยสูดหายใจเข้าลึก ๆ
ปีนี้เขาอายุยี่สิบ เลือดลมกำลังหนุ่มฉกรรจ์
“...รีบไม่ได้หรอก ร่างกายฉันค่อนข้างพิเศษ อดทนหน่อย”
เขาวางกระเป๋าสะพายลง
ผ่านไปพักใหญ่
ดวงอาทิตย์ลอยสูงอยู่บนฟ้า
ต้นข้าวโพดที่ถูกบดทับเอนระเนระนาด
หลินเชวี่ยสวมกางเกง สะพายกระเป๋าเก่า ๆ ขึ้นบ่า แล้วค่อย ๆ ย่องจากไป
“หยุดนะ!”
เสียงตวาดหวานใสดังขึ้นจากด้านหลัง
เย่ชิงเฉิงสวมเสื้อคลุมของเขา เดินโซเซมาขวางทางไว้
เสื้อคลุมตัวใหญ่พอดี คลุมลงมาถึงโคนขา เผยให้เห็นเรียวขายาวตรงคู่หนึ่ง
รอยแดงบนใบหน้าเธอยังไม่จาง แต่แววตากลับแจ่มใสแล้ว
“ได้แล้วจะหนีไปเลยหรือไง?”
หลินเชวี่ยยิ้มเจื่อน “จะให้รับผิดชอบหรือไง? แบบนี้...ไม่ค่อยดีมั้ง?”
“ฝันไปเถอะ!” ใบหน้าของเย่ชิงเฉิงแดงกว่าเดิม เธอถ่มน้ำลายเบา ๆ “เรื่องวันนี้ห้ามบอกใครเด็ดขาด ไม่อย่างนั้นฉันไม่ปล่อยนายไว้แน่!”
เธอล้วงเงินปึกหนึ่งออกมาจากเสื้อผ้าที่เปื้อนดิน แล้วยัดใส่มือหลินเชวี่ยอย่างแรง
“นี่เป็นค่าตอบแทนของนาย หุบปากให้สนิท!”
พูดจบ เธอก็ทิ้งเสื้อผ้าสกปรก รัดเสื้อคลุมให้แน่น แล้วเดินกะเผลกออกจากไร่ข้าวโพด
หลินเชวี่ยถือเงินไว้ ยืนนิ่งงันอยู่กับที่
ผ่านไปครู่หนึ่ง เขาเห็นหญิงสาวเดินไปถึงถนน ก่อนขึ้นรถโรลส์-รอยซ์ที่จอดอยู่ไม่ไกล แล้วขับจากไปอย่างรวดเร็ว
เขาก้มมองธนบัตรในมือ แล้วเงยหน้ามองท้ายรถที่ห่างออกไป
“...”
ผู้หญิงคนนี้เห็นเขาเป็นอะไรกันแน่?
หลินเชวี่ยส่ายหน้าอย่างจนใจ กำธนบัตรแน่น แล้วหันหลังเดินต่อไปยังเขตเมืองจงตู
ฝีเท้าดูเหมือนสบาย ๆ ทว่าทุกย่างก้าวมั่นคงและหนักแน่น
วันนี้เป็นวันที่สองหลังจากเขาพ้นโทษ!
เขาเพิ่งปีนกลับจากขุมนรกบนดิน!
เมื่อครั้งยังเด็ก ครอบครัวของเขาเคยมีฐานะสูงส่ง เป็นนายน้อยแห่งตระกูลใหญ่ไร้เทียมทานในเมืองหลวง อยู่ใต้คนเพียงคนเดียว แต่อยู่เหนือคนนับหมื่น!
ชั่วข้ามคืน ครอบครัวถูกสังหารยกตระกูล ความแค้นเลือดล้างเลือดจนถึงวันนี้ก็ยังไม่ได้ชำระ ตอนเด็กเขาต้องระหกระเหินอยู่ข้างถนน เป็นพ่อบุญธรรมกับแม่บุญธรรมผู้มีเมตตาที่รับเขาไว้ เลี้ยงดูราวกับลูกแท้ ๆ และมอบความอบอุ่นเพียงหนึ่งเดียวให้เขาในยามสิ้นหวัง
แต่เมื่อเขาอายุสิบขวบ คำกล่าวหาอันชั่วร้ายที่วางแผนมาอย่างแยบยลก็ถาโถมลงมา
ข้อหาข่มขืนที่ไม่มีมูล ทำให้ครอบครัวพ่อบุญธรรมกับแม่บุญธรรมถูกชาวเน็ตทั่วทั้งเครือข่ายรุมประณามจนชื่อเสียงป่นปี้
เด็กสิบขวบผู้บริสุทธิ์ถูกใส่ร้าย ต่อให้แก้ต่างอย่างไร ก็ไม่มีใครในโลกเชื่อเขา
อีกฝ่ายมีอำนาจล้นฟ้า ถึงขั้นส่งเขาเข้าเรือนจำทมิฬถ้ำแม่ทัพ สถานที่คุมขังเหล่าอาชญากรโหดระดับสูงสุดจากทั่วโลก
ในถ้ำแม่ทัพมีคนตายทุกวัน และมีคนคลุ้มคลั่งทุกคืน
ท่ามกลางสถานการณ์สิ้นหวัง เขาบังเอิญพบยอดฝีมือผู้เร้นกาย ผู้ได้รับการขนานนามว่าเป็นอันดับสองใต้หล้า อีกฝ่ายรับเขาเป็นศิษย์สายตรงและถ่ายทอดวิชาแพทย์กับวรยุทธ์อันล้ำเลิศให้
หลังผ่านการต่อสู้เอาชีวิตเข้าแลกในนรกมาหลายปี เขาเติบโตขึ้นท่ามกลางกองเลือด จนบัดนี้มีฝีมือเหนือกว่าอาจารย์ พลังต่อสู้สะเทือนฟ้าสะเทือนดิน!
ก่อนแยกจากกัน อาจารย์มอบตราแม่ทัพสีดำสนิทและเก่าแก่ให้เขาเป็นพิเศษ
ผู้ถือป้ายนี้จะได้รับความเคารพจากกลุ่มทุนยักษ์ใหญ่ระดับสูงสุดทั่วโลก กองกำลังแห่งวิหารมืดต้องปฏิบัติตามคำสั่ง อำนาจอยู่ในมือ ใครขวางทางก็สังหารได้!
วันนี้เขาหลุดพ้นจากพันธนาการแห่งนรกและกลับสู่จงตูอีกครั้ง ในใจมีเพียงสามเรื่องที่ต้องทำให้สำเร็จ
หนึ่ง ปกป้องพ่อบุญธรรมกับแม่บุญธรรมให้มีเกียรติรุ่งเรืองไปตลอดชีวิต ตอบแทนบุญคุณที่เลี้ยงดูมา!
สอง ตามหาหวังตันตัน หญิงชั่วที่กุหลักฐานเท็จทำลายชีวิตเขาในตอนนั้น แล้วสะสางความแค้นเก่าทั้งหมด!
สาม สืบหาความแค้นเลือดล้างตระกูลเมื่อครั้งก่อน ให้ศัตรูทุกคนชดใช้หนี้เลือด!
เมื่อคิดถึงเรื่องนี้ ความอบอุ่นในดวงตาของหลินเชวี่ยก็เลือนหาย เหลือเพียงความเย็นเยียบถึงกระดูก
จากจงตูไปหลายปี
จงตู ฉันกลับมาแล้ว!
ทุกสิ่งที่พวกแกติดค้างฉัน ถึงเวลาชดใช้คืนทีละอย่างแล้ว!