ฟ้าว!
ร่างของเฉินอี้หมิงพลันขยับวูบ
ปราณของยอดฝีมือขั้นฟ้ารุ่นเก่าพลุ่งพล่านอยู่ในร่าง เขาพุ่งตรงเข้าหาหลินเชวี่ยราวกับลูกธนูที่หลุดจากสาย
ตูม!
สายลมจากฝ่ามือกรีดร้องกึกก้อง อัดแน่นด้วยพลังฝึกฝนหลายสิบปี ความเจ็บปวดจากการสูญเสียหลานชาย ความบ้าคลั่งที่ตระกูลเฉินถูกทำลาย และการโจมตีสุดท้ายของยอดคนผู้หนึ่งที่ยอมเดิมพันชีวิตโดยไม่สนผลที่จะตามมา
ในชั่วขณะนั้น หัวใจของทุกคนแทบหยุดเต้น ต่างจับจ้องภาพตรงหน้าไม่วางตา
หลินเชวี่ยยืนนิ่งอยู่กับที่ มองเฉินอี้หมิงที่พุ่งเข้ามาโดยไม่แม้แต่จะกะพริบตา
เขาหันไปมองเถี่ยเซียวเหยา แล้วเอ่ยเสียงเรียบว่า “ฆ่าตาแก่นี่ซะ!”
“คุณหลิน อย่าทำให้พวกเราลำบากใจเลย เรื่องที่คุณลงมือเองก็จัดการได้ง่าย ๆ อย่ารังแกพวกเราเลยครับ” เถี่ยเซียวเหยาฝืนยิ้ม ประสานหมัดคารวะ น้ำเสียงแหบพร่า
“ไม่ฟังใช่ไหม?” หลินเชวี่ยขมวดคิ้วเล็กน้อย
จากนั้นเขามองเถี่ยเซียวเหยา แล้วหันไปมองพระซื่อกับเหลิ่งเฟิง
ทั้งสามยืนก้มหลัง สีหน้าเต็มไปด้วยความลำบากใจ
ไม่ใช่ว่าพวกเขาไม่อยากฟังคำสั่งหลินเชวี่ย แต่ไม่กล้าลงมือกับเฉินอี้หมิง รับเงินใครมาก็ต้องช่วยเขาขจัดปัญหา นี่คือกฎของยุทธภพ
รับเงินแล้วไม่ทำงานก็เสียหน้ามากพอแล้ว หากยังหันกลับไปฆ่าผู้ว่าจ้างอีก เรื่องแพร่ออกไป พวกเขาคงหมดที่ยืนในยุทธภพ
หลินเชวี่ยไม่พูดอะไร เพียงล้วงมือขวาออกจากกระเป๋า ปลายนิ้วคีบของชิ้นหนึ่งไว้
มันมีสีดำสนิท ขนาดเท่าฝ่ามือ เผยให้เห็นเพียงครึ่งชิ้น บนนั้นสลักอักษรโบราณคำว่า “คำสั่ง”
ตราแม่ทัพ
เผยให้เห็นเพียงครึ่งเดียว แต่ก็เพียงพอแล้ว
รูม่านตาของเถี่ยเซียวเหยาหดวูบ เข่าอ่อนทรุดลงคุกเข่ากับพื้นดังตุบ “นี่...นี่จะให้ผมทำยังไงดี...”