“ฉันยินดี”
สามคำสั้น ๆ เบาแผ่ว แต่หนักแน่น
สมองของหลินเฉียนเฉี่ยงงงันไปชั่วขณะ ว่างเปล่าไปหมด
เสียงโวยวายของหลี่เยี่ยนหยุดกึก ปากอ้าค้างจนยัดไข่เข้าไปได้ทั้งฟอง
หลินเจี้ยนกั๋วนอนอยู่บนเตียง มุมปากกระตุกขึ้นเล็กน้อย ก่อนจะยิ้มออกมา
หลินเชวี่ยมองหลินเฉียนเฉี่ย “พ่อบุญธรรม ผมตกลงแต่งงานกับพี่เฉียนเฉี่ย ตอนนั้นพี่เฉียนเฉี่ยพาผมไปให้พ่อจากกองขยะ โดยมีเงื่อนไขว่าโตขึ้นแล้วผมต้องแต่งงานกับพี่ ผมไม่เคยลืม เพราะฉะนั้นผมตกลง”
ใบหน้าของหลินเฉียนเฉี่ยแดงก่ำขึ้นมาทันที แดงจนร้อนผ่าว ทว่าน้ำตากลับไหลไม่หยุด
เธอส่ายหน้าสุดแรง
“หลินเชวี่ย เรื่องตอนเด็กก็แค่พูดเล่น อย่าทำแบบนี้เลย... พี่ขี้เหร่ขนาดนี้ จะคู่ควรกับนายได้ยังไง...”
“คู่ควรสิ เรื่องนี้ผมจำขึ้นใจ ตอนผมเข้าเรือนจำ ผมบอกว่าจะกลับมาแต่งงานกับพี่ ตอนนี้ผมกลับมาแล้ว ก็ต้องทำตามที่พูดไว้”
หลินเชวี่ยตัดบท มือที่กำข้อมือเธอไว้กระชับแน่นขึ้นเล็กน้อย
“พี่เฉียนเฉี่ย ในสายตาผม พี่เป็นผู้หญิงที่สวยที่สุด”
หลินเฉียนเฉี่ยนิ่งงันไป
น้ำตาเปรอะเต็มหน้า น้ำมูกก็ไหล เธอไม่มีแก่ใจจะเช็ด เอาแต่มองหลินเชวี่ยอย่างเหม่อลอย
ตั้งแต่เด็กจนโต ไม่เคยมีใครพูดกับเธอแบบนี้
ไม่เคยมีเลย
ในที่สุดหลี่เยี่ยนก็ได้สติ เธอแผดเสียงลั่น
“หลินเชวี่ย! อย่ามาพูดจาหวานหูอยู่แถวนี้! ฉันบอกไว้เลย ถ้าไม่มีเงินห้าแสน นายก็อย่าหวังแตะต้องลูกสาวฉันแม้แต่ปลายนิ้ว!”
หลินเชวี่ยหันไปมองเธอ
“แม่บุญธรรม ไม่ใช่แค่ห้าแสน ต่อให้ห้าล้าน ผมก็หาให้ได้”
หลี่เยี่ยนถูกคำพูดของเขาทำเอาอึ้ง อ้าปากเหมือนจะพูดอะไร แต่กลับพูดไม่ออก
หลินเจี้ยนกั๋วนอนอยู่บนเตียง ยิ้มอย่างปลื้มใจ