“ปิดคลินิกฝูหลงแล้วมาขอขมาซะ!”
“หลินเชวี่ยคือความอัปยศของจงตู!”
ข้อความบนป้ายยิ่งร้ายกาจกว่าเดิม — “หมอจอมปลอม ทำร้ายคนมานักต่อนัก!”
“นักโทษที่ผ่านการใช้แรงงานไม่มีสิทธิ์รักษาคน!”
“ต่อต้านคลินิกฝูหลง คืนความบริสุทธิ์ให้จงตู!”
เสียงเอะอะโวยวายด้านนอกคลินิกดังขึ้นเรื่อย ๆ บางคนยังขว้างผักกาดเน่าและไข่เน่าเข้าไปข้างใน ตอนแรกเสียงด่าทอมีไม่มากนัก แต่ผ่านไปไม่กี่นาที ผู้คนก็ยิ่งเพิ่มขึ้น เสียงดังขึ้น และถ้อยคำหยาบคายขึ้นเรื่อย ๆ
“หลินเชวี่ย ออกมา!”
“ไอ้เต่าหัวหด! กล้าทำแต่ไม่กล้ารับหรือไง?”
“หมอเทวดาบ้าบออะไรกัน แค่หมอหลอกลวง! นักโทษที่ผ่านการใช้แรงงาน! ไอ้ข่มขืน!”
หมอฮวายืนอยู่ด้านหลังหลินเชวี่ย ใบหน้าซีดเผือดเหมือนกระดาษ ริมฝีปากสั่นระริก แต่พูดอะไรไม่ออกสักคำ
นี่มันใส่ร้ายกันชัด ๆ!
คนไข้ที่เคยมารักษาที่คลินิกฝูหลง ใครบ้างไม่เรียกหลินเชวี่ยว่าหมอเทวดาหลิน?
รังแกกันเกินไปแล้ว!
อู๋ไห่เซิงกำหมัดแน่น ใบหน้าเขียวคล้ำ ก้าวไปข้างหน้าหนึ่งก้าว ทำท่าจะพุ่งออกไป
หลินเชวี่ยกล่าวว่า “อย่าขยับ ปล่อยพวกเขาไปเถอะ ในกลุ่มนั้นมีคนรับเงินจากตระกูลเฉิน จงใจใส่ร้ายฉัน ถ้านายออกไปก็เข้าทางพวกมันพอดี”
“เฮ้อ!”
อู๋ไห่เซิงถอนหายใจ รู้สึกอัดอั้นตันใจอย่างยิ่ง
หลินเชวี่ยมองกลุ่มคนที่กำลังเดือดดาลอยู่ด้านนอก จู่ ๆ ก็รู้สึกเหนื่อยขึ้นมา
ไม่ใช่เหนื่อยกาย แต่เหนื่อยใจ
เขาช่วยชีวิตคนมาตั้งมากมาย
เขาดึงคนที่กำลังจะตายกลับมาจากประตูนรก รักษาคนที่ถูกโรคร้ายทรมานจนหายดี ไม่เคยคิดค่ายาราคาแพงจากคนยากจน เขานั่งตรวจคนไข้ตั้งแต่เช้าจรดเย็น กระทั่งน้ำสักอึกยังไม่มีเวลาดื่ม
แต่ตอนนี้กลับมีคนชูป้ายผ้า ยืนด่าถึงหน้าคลินิกว่าเขาเป็นไอ้ข่มขืน เป็นคนหลอกลวง เป็นความอัปยศของจงตู