ริมถนนมีชายวัยกลางคนอายุราวสี่สิบยืนอยู่ เขาสวมแจ็กเก็ตสีดำ ตัดผมสั้นเกรียน ใบหน้าเหลี่ยม คิ้วเข้ม ตาโต ดูธรรมดาสามัญราวกับผู้รับเหมาคนหนึ่งในไซต์ก่อสร้าง
แต่ฟางเฉียนกลับหรี่ตาลง
ชายคนนั้นยืนอยู่ตรงนั้น เท้าทั้งสองวางในท่วงท่าพร้อมเคลื่อนไหว ศูนย์ถ่วงลดต่ำเล็กน้อย ลมหายใจยาวและสม่ำเสมอ
ทั่วร่างไร้ช่องโหว่ แต่กลับดูเหมือนมีช่องโหว่อยู่ทุกแห่ง นี่คือสัญลักษณ์ของผู้ที่อยู่จุดสูงสุดของขั้นเร้น พลังถูกเก็บซ่อนไว้ภายใน หวนคืนสู่ความเรียบง่ายดั้งเดิม
เว่ยอี้ คนของตระกูลหลี่ ยอดฝีมืออันดับหนึ่งใต้บัญชาหลี่เฟิ่งเสียง อยู่ขั้นเร้นช่วงปลายระดับสูงสุด ห่างจากขั้นแปรสภาพเพียงก้าวเดียว
ฟางเฉียนเหลือบมองเขา น้ำเสียงราบเรียบ “หลีกไป ข้าไม่มีเจตนาจะเป็นศัตรูกับตระกูลหลี่”
เว่ยอี้ยืนนิ่งอยู่กับที่ “คำสั่งจากประมุขตระกูลของข้าคือ ให้ขวางท่านไว้จนตัวตาย”
ฟางเฉียนขมวดคิ้วเล็กน้อย
เว่ยอี้กล่าวอย่างไม่รีบร้อน “ถ้าข้าต้องตายที่นี่ ตระกูลหลี่ของข้าจะตามล่าสังหารท่านไปจนสุดขอบฟ้า”
ฟางเฉียนนิ่งไปชั่วขณะ
เขาจ้องเว่ยอี้อยู่สามวินาที ก่อนจะพลันหัวเราะ รอยยิ้มนั้นแฝงความดูแคลนอยู่หลายส่วน ความจนใจอยู่หลายส่วน และยังมีความรู้สึกบางอย่างที่อธิบายไม่ถูกอยู่อีกหลายส่วน
“ฮ่า ๆ ๆ!”
“ลูกชายของคนจน แถมยังเป็นนักโทษที่ผ่านการใช้แรงงานอีกต่างหาก ตระกูลหลี่ของพวกเจ้าจำเป็นต้องทำถึงขนาดนี้เลยหรือ?”
เขาไม่เข้าใจจริง ๆ
ไอ้เด็กที่ชื่อหลินเชวี่ยนั่นเป็นใครกัน?
ติดคุกมาสิบปี เพิ่งพ้นโทษออกมาได้ไม่กี่วัน ถึงจะมีวิชาแพทย์อยู่บ้าง ถึงจะรู้จักคนอยู่ไม่กี่คน แต่พูดไปแล้วก็เป็นแค่เด็กหนุ่มอายุยี่สิบต้น ๆ เท่านั้น