「มา!」หลินเชวี่ยยิ้ม ก่อนยกขวดเหล้าขึ้นรินให้หลี่เฟิ่งเสียงเป็นคนแรก
หลี่เฟิ่งเสียงยกแก้วขึ้นจิบ ดวงตาเบิกกว้างทันที 「เหล้าดี! เหล้านี่สุดยอดจริง ๆ!」
ทุกคนหัวเราะ ต่างอดใจรอชิมเหล้ายาที่หลินเชวี่ยปรุงไม่ไหว
หลินเชวี่ยถือขวดเหล้าเดินรินให้ทีละคน
หมอฮวา อู๋เว่ยกั๋ว เย่เป้ากั๋ว จงฉี่หลิน เฮยผี และเกาหู่ ต่างได้รับเหล้าจนเต็มแก้ว
เมื่อรินแก้วสุดท้ายเสร็จ หลินเชวี่ยก็วางขวดลง ยกแก้วของตัวเองขึ้นแล้วกวาดตามองทุกคน 「วันนี้ที่ทุกท่านมา ถือว่าให้เกียรติหลินเชวี่ย ผมขอดื่มให้ทุกท่านหนึ่งแก้ว」
「มา ๆ!」
ทุกคนลุกขึ้นพร้อมกัน ยกแก้วเหล้าขึ้น
แก้วกระทบกัน ส่งเสียงใสกังวาน
หลินเชวี่ยยกแก้วขึ้นชนกับเย่เป้ากั๋วที่นั่งข้าง ๆ 「ท่านผู้เฒ่าเย่ ร่างกายแข็งแรงจริง ๆ อายุแปดสิบกว่าแล้วยังดื่มเหล้าขาวได้ตั้งครึ่งชั่ง」
เย่เป้ากั๋วหัวเราะลั่น เงยหน้าดื่มเหล้าในแก้วจนหมด ก่อนเช็ดปาก 「เมื่อก่อนเหล้าขาวอย่างน้อยก็ต้องชั่งครึ่ง ตอนนี้แก่แล้ว ไม่ไหวเหมือนเดิม ดื่มแค่ครึ่งชั่งก็เริ่มมึน」
พอเขาดื่มหมด หลินเชวี่ยก็รินให้เต็มแก้วอีกครั้ง
เมื่อมีหลินเชวี่ยอยู่ ก็ไม่ต้องกลัวว่าใครจะดื่มจนเกิดเรื่องคืนนี้ หรือกลัวว่าเหล้าจะทำร้ายร่างกาย
อู๋เว่ยกั๋วถามว่า 「น้องหลิน ไห่เซิงไม่ได้สร้างความวุ่นวายให้คุณที่คลินิกใช่ไหม?」
「ไห่เซิงหรือ?」หลินเชวี่ยคิดอยู่ครู่หนึ่ง 「ก็ใช้ได้ครับ แค่ตอนหยิบยา มักทำหกไปครึ่งหนึ่งอยู่เรื่อย หมอฮวาเห็นแล้วใจหายจนกระตุกไปหมด」
หมอฮวาได้ยินดังนั้นก็วางถั่วลิสงในมือลง กล่าวอย่างจริงจังว่า 「คุณหลินพูดผิดแล้วครับ คุณอู๋ ไห่เซิงขยันมาก เป็นเด็กดี อีกไม่กี่ปีข้างหน้า ต้องเติบโตเป็นคนมีความสามารถแน่」
「อย่างนั้นก็ดี อย่างนั้นก็ดี ต่อไปคงต้องรบกวนหมอฮวาช่วยอบรมเขาด้วย ถ้าไม่เชื่อฟังก็ตีให้หนัก ขอแค่ไม่ตีจนตาย ผมไม่ว่าอะไร」อู๋เว่ยกั๋วซาบซึ้งจนพูดไม่ออก พูดจบก็ยกแก้วขึ้นคารวะหมอฮวาทันที