หลินเชวี่ยนั่งยอง ๆ อยู่หน้าเตา นิ่งไม่ไหวติง
เปลวไฟเลียก้นหม้อ ส่งเสียงแตกเปรี๊ยะ ๆ
หลี่เยี่ยนพูดไม่หยุด «ฉันขันน็อตอยู่ในโรงงาน เดือนหนึ่งได้หยุดแค่วันเดียว พรุ่งนี้ก็ต้องไปทำงานอีกแล้ว พ่อบุญธรรมของเธอเคยเป็นพ่อครัวเมื่อสองปีก่อน แต่หลังจากอาเจียนเป็นเลือด ร้านอาหารก็ไม่จ้างแล้ว เขาเลยเก็บขวดกับกระดาษลังแถวบ้านไปขาย วันหนึ่งหาเงินได้สิบยี่สิบหยวน เอามาช่วยจุนเจือครอบครัวทั้งหมด»
เธอเงยหน้าขึ้นมองหลินเชวี่ย
«หลินเชวี่ย เงินสองหมื่นที่พ่อบุญธรรมของเธอยืมมา ก็เอาไปจ้างทนายให้เธอ สุดท้ายเงินก็หมด ทนายยังสู้ปากหมาไม่ได้ เธอก็ยังต้องติดคุกอยู่ดี»
ลูกกระเดือกของหลินเชวี่ยขยับขึ้นลง
«เรื่องเมื่อก่อนของเธอทำให้ครอบครัวเราลำบากแทบตาย ตอนนี้เธอยังไปหาเรื่องคนตั้งมากมายอีก...»
หลี่เยี่ยนพูดไปก็ยิ่งหวาดกลัว เสียงสั่นเทา
«หลินเชวี่ย ต่อไปพวกเราจะใช้ชีวิตกันยังไงดี...»
หลินเชวี่ยไม่พูดอะไร
เขาเพียงมองเปลวไฟในเตา นิ่งไม่ไหวติง
ถ้อยคำไม่กี่ประโยควนเวียนอยู่ในหัวซ้ำแล้วซ้ำเล่า
พี่เฉียนเฉี่ยนอนวันละสองสามชั่วโมง
พี่เฉียนเฉี่ยเผาจดหมายตอบรับเข้ามหาวิทยาลัยทิ้ง
พ่อบุญธรรมลากขาข้างที่พิการไปเก็บขยะขาย
พ่อบุญธรรมยืมเงินสองหมื่นมาเพื่อจ้างทนายให้เขา
เขากำหมัดแน่นจนเล็บจิกเข้าเนื้อ
ผ่านไปครู่ใหญ่ เขาจึงลุกขึ้นแล้วเดินเข้าไปในบ้าน
หลินเจี้ยนกั๋วยังคงหลับไม่รู้สึกตัว ลมหายใจสงบกว่าเมื่อครู่เล็กน้อย
หลินเชวี่ยหยิบถุงเข็มออกจากกระเป๋าสะพาย คลี่ออก เข็มทอง 72 เล่มเรียงเป็นระเบียบเรียบร้อย