ป้าหยางชะงักไป “ฉันจะไปรู้ได้ยังไงคะ? แต่คุณผู้ชายคนนั้นเป็นหมอเทวดาจริง ๆ แค่ใช้เข็มไม่กี่เล่มก็ช่วยคุณหนูไว้ได้แล้ว แถมคุณหนูก็เป็นคนมีบุญวาสนา ฟ้าคุ้มครองด้วยค่ะ”
เหยียนหรูอวี้ลดเสียงลง น้ำเสียงเจือความตื่นเต้นที่แทบกลั้นไว้ไม่อยู่ “เขาคือหลินเชวี่ย หมอเทวดาหลินจากคลินิกฝูหลงแห่งจงตู ป้าไม่ได้ยินที่คนรอบข้างพูดกันเมื่อกี้หรือคะ?”
มือของป้าหยางสั่นจนกระเป๋าถือเกือบหล่นพื้น “อะไรนะ? เขาคือหมอเทวดาหลินหรือคะ? ถ้าอย่างนั้น...ต้องรีบเชิญเขามาสิ! เชิญมาเป็นแพทย์ประจำตระกูลเหยียนของเรา ให้ช่วยรักษาอาการป่วยของคุณหนูกับนายท่านผู้เฒ่า...”
“ป้าหยาง” เหยียนหรูอวี้ขัดขึ้นด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน “อย่าทำให้เขารู้สึกว่าเราบุ่มบ่ามเกินไป ตอนนี้เขาเป็นราชาแห่งจงตู ไม่ได้ขาดเงิน หากไปล่วงเกินเข้า เขาจะยอมมาหาเราได้ยังไงคะ?”
เธอหยุดไปครู่หนึ่ง ก่อนมองท้องฟ้าหม่นมัวของตี้ตูผ่านหน้าต่างเครื่องบิน แล้วเอ่ยเสียงเบา “พอถึงตี้ตูแล้ว เราค่อย ๆ ไปเยี่ยมเขา แบบนั้นถึงจะแสดงความจริงใจได้ค่ะ”
ป้าหยางมองใบหน้าแดงระเรื่อของคุณหนู ในใจกระจ่างแจ้งทุกอย่าง แต่ไม่ได้พูดออกมา เพียงยิ้มแล้วพยักหน้า “คุณหนูพูดถูกค่ะ”
……
หลังลงจากเครื่องบิน หลินเชวี่ยก็พาเฮยผีกับเถี่ยเซียวเหยาออกจากสนามบินไปแล้ว
“คุณหลิน เราไปตระกูลเหยียนกันเลยไหมครับ?” เฮยผีถือกระเป๋าเอกสาร ก้าวเดินฉับไว
“อย่าเสียเวลาเลย ยังไม่มืด ไปเยี่ยมพวกเขากันตรง ๆ!” หลินเชวี่ยพยักหน้า พลางเก็บโทรศัพท์ใส่กระเป๋า
เถี่ยเซียวเหยาเดินรั้งท้าย สอดมือทั้งสองไว้ในแขนเสื้อ หรี่ตามองเมืองใหญ่ทางเหนือแห่งนี้