หลี่เอ้อร์ฮวาปล่อยมือจากเขา แล้วคว้ามือหญิงสาวคนหนึ่งไว้แทน “เห็นไหม? หลานชายฉัน! สูงขนาดนี้ หน้ากลม ตาโต! เห็นหรือเปล่า?”
หญิงสาวถูกนางบีบข้อมือจนเจ็บ พยายามสะบัดมือหลายครั้งก็ไม่หลุด ตกใจจนหน้าซีด “ฉะ...ฉันไม่เห็นจริง ๆ ค่ะ...ปล่อยมือก่อน...”
หลี่เอ้อร์ฮวาปล่อยนาง แล้วรีบพุ่งไปข้างหน้าอีกครั้ง
ขาของนางสั่นเทา ความหวาดกลัวผุดขึ้นมาจากส่วนลึกของกระดูก กดอย่างไรก็ไม่อยู่
นางมีหลานชายอยู่คนเดียวนะ...
ไม่ไกลนัก รถตู้สีดำคันหนึ่งจอดอยู่ริมถนน
เครื่องยนต์ดับอยู่ กระจกติดฟิล์มสีเข้มจนมองไม่เห็นข้างใน
เฮยผีกุมพวงมาลัย มองหลินเชวี่ยที่เบาะหลังผ่านกระจกมองหลังแวบหนึ่ง
“คุณหลิน ถึงแล้วครับ”
หลินเชวี่ยผลักประตูรถแล้วก้าวลงมา
เท้าเพิ่งแตะพื้น จมูกก็ขยับเล็กน้อย
คิ้วพลันขมวดเข้าหากัน
ยาสลบ
กลิ่นบางเบาจางแทบจับไม่ได้ลอยอยู่ในอากาศ ปะปนกับอากาศอับชื้นในสถานีรถไฟ คนทั่วไปไม่มีทางได้กลิ่น
แต่จมูกของหลินเชวี่ยไม่เหมือนคนอื่น เขาเป็นหมอ อาจารย์สอนให้เขาจำแนกยาและรู้จักพิษ บทเรียนแรกก็คือยาสลบ
กลิ่นยาสลบ เขาหลับตาก็ยังดมออก
หลินเชวี่ยมองไปตามทิศทางที่กลิ่นลอยมา รูม่านตาหดวูบ
ห่างออกไป 50 เมตร มีหญิงวัยกลางคนสวมหมวกกันน็อกสำหรับขี่รถไฟฟ้าสีชมพู สวมเสื้อคลุมสีเทาตัวใหญ่ บนบ่าแบกเด็กคนหนึ่งอยู่
เด็กอายุห้าหกขวบ สวมเสื้อยืดอุลตร้าแมนกับกางเกงขาสั้นสีน้ำเงิน ใบหน้าคว่ำลง ห้อยอยู่ด้านหลังไหล่ของหญิงคนนั้น ไม่ขยับเลย