เฉินสวินยืนอยู่หน้าสุด เงยหน้ามองป้ายเหนือกรอบประตู
“คลินิกฝูหลง”
อักษรทั้งสี่ตัวเคลือบทอง ส่องประกายระยิบระยับกลางแสงแดด
ดวงตาของเขาหรี่ลง มุมปากยกเป็นรอยยิ้มเย็นชา
ในลานหลังคลินิก เฉินเฉวียนได้ยินเสียงหลัวจิ้นซงราวกับคว้าฟางเส้นสุดท้ายไว้ได้ จึงตะโกนสุดเสียงจนคอแทบแตก
“อาหลัว! อาหลัว ช่วยผมด้วย! ผมอยู่ตรงนี้! อยู่ในลานหลัง! พวกมันขังผมไว้ในกรงหมา! ช่วยผมด้วย!”
เสียงแหลมแหบปนสะอื้น ฟังแล้วชวนให้ขนลุก
สีหน้าของเฉินสวินยิ่งหม่นคล้ำ
กรงหมา?
ลูกชายของเขา นายน้อยแห่งตระกูลเฉิน ถูกคนขังไว้ในกรงหมาอย่างนั้นหรือ?
เฮยผีกับเกาหู่ยืนอยู่ด้านหลังเฉินสวิน
ทั้งสองสบตากัน ต่างเห็นแววลังเลในดวงตาของอีกฝ่าย
จะเอาอย่างไรดี
ถ้าเข้าไป ก็เท่ากับบีบให้พวกเขาลงมือกับหลินเชวี่ย
ถ้าไม่เข้าไป ก็เท่ากับแตกหักกับตระกูลเฉินเดี๋ยวนั้น
เกาหู่ลดเสียงลง “พี่ใหญ่”
เฮยผีกัดฟัน “รู้แล้ว”
“แล้วเราจะเอายังไง?” เกาหู่ถามอีกครั้ง
เฮยผีเงียบไปสามวินาที ก่อนสูดหายใจเข้าลึก ๆ “ดูสถานการณ์แล้วค่อยว่ากัน”
หน้าคลินิก อู๋ไห่เซิงกับอู๋อี้ยืนเฝ้าอยู่คนละฝั่ง
ขาของทั้งคู่สั่นระริก
อู๋ไห่เซิงกัดฟัน ฝ่ามือชุ่มเหงื่อเหนียวเหนอะจนแทบจับกรอบประตูไว้ไม่อยู่
เขาหันกลับไปมองหลินเชวี่ย เห็นอีกฝ่ายนั่งอยู่หลังโต๊ะตรวจ ถือถ้วยชาไว้พลางจิบอย่างเชื่องช้า ราวกับคนสองร้อยคนข้างนอกไม่เกี่ยวข้องกับเขาเลยสักนิด
“อาจารย์...” เสียงของอู๋ไห่เซิงแห้งผาก