หลินเชวี่ยหยุดฝีเท้า “พวกคุณเป็นใคร?”
ชายลึกลับส่ายหน้า ความเย็นชาในดวงตาจางลงเล็กน้อย “พวกเราเป็นพวกเดียวกับคนที่ล้างตระกูลลิ่งของคุณเมื่อหลายปีก่อน แต่ครั้งนั้นไม่ใช่ฝีมือพวกเรา พวกเรามีเจ้านายร่วมกันคนเดียวเท่านั้น”
รูม่านตาของหลินเชวี่ยหดเล็กลงนิดหนึ่ง
มือที่ถือถุงช้อปปิ้งกำแน่นขึ้นเล็กน้อย
“เจ้านายร่วมกันของพวกคุณเป็นใคร?” หลินเชวี่ยไล่ถาม
“ฉันไม่มีเหตุผลต้องคุยกับคนตาย” ชายลึกลับเอียงคอเล็กน้อย ก่อนยิ้มอย่างเจ้าเล่ห์ สายตาที่มองหลินเชวี่ยราวกับกำลังมองคนตาย
ฟึ่บ!
มือของเขาขยับ
รวดเร็วจนน่าตกใจ
มือขวาล้วงจากเอว ปืนพกสีดำสนิทก็ปรากฏขึ้นในมือ ปากกระบอกปืนดำมืดจ่อไปยังศีรษะของหลินเชวี่ย
ไม่มีลังเล
ไม่มีคำพูดไร้สาระ
เหนี่ยวไก
“ปัง!”
เสียงปืนระเบิดก้องกลางท้องฟ้ายามค่ำคืน
ภายในแท็กซี่ คนขับสะดุ้งสุดตัว ร่างกระเด้งขึ้นจากเบาะ ศีรษะกระแทกหลังคารถจนเจ็บแปลบ เขาเบ้หน้า แต่กลับร้องไม่ออก
จบแล้ว
จบเห่แล้ว
ชายหนุ่มคนนั้นจบเห่แล้ว
คนต่อไปก็ถึงตาเขา
เขาฟุบลงบนพวงมาลัย ตัวสั่นระริกราวกับลูกนกเปียกน้ำ เป้ากางเกงเปียกชื้นและอุ่นวาบ