“ฮะฮะ... ฮะฮะฮะ...”
ชายลึกลับหัวเราะเสียงเย็นเยียบ ก่อนเสียงหัวเราะจะหยุดลงกะทันหัน
ร่างของเขากระตุกอย่างแรง มุมปากมีเลือดสีดำไหลซึม หยดลงบนคอเสื้อแจ็กเก็ต
สีหน้าหลินเชวี่ยเปลี่ยนไปอย่างมาก เขาย่อตัวลง กระชากผ้าดำที่คลุมใบหน้าชายคนนั้นออก
ใบหน้าชายวัยกลางคนชาวเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ปรากฏขึ้นใต้แสงไฟถนน
โหนกแก้มสูง ผิวคล้ำเล็กน้อย เลือดที่มุมปากไหลทะลักมากขึ้นเรื่อย ๆ จนใบหน้าบิดเบี้ยวเสียรูป
หลินเชวี่ยยื่นมือออกไปอย่างรวดเร็วราวสายฟ้า คว้าข้อมือของอีกฝ่ายไว้
สามวินาทีต่อมา รูม่านตาของเขาหดวูบ
พิษร้าย!
ยาพิษซ่อนอยู่ในฟัน ออกฤทธิ์รวดเร็วมาก เพียงเลือดไหลก็สิ้นใจ
หลินเชวี่ยชักเข็มทองสามเล่มจากถุงเข็มอย่างรวดเร็ว ปักลงบนจุดเทียนถู ซ่านจง และจวี้เชวี่ยบริเวณหน้าอกของชายลึกลับ แล้วถ่ายปราณเข้าไป หวังสกัดไม่ให้พิษลุกลาม
สายไปแล้ว
ร่างของชายลึกลับเริ่มแข็งทื่อ รูม่านตาพร่ามัว ทว่ามุมปากกลับกระตุกเป็นรอยยิ้มประหลาด เขาก่นคำสาปใส่หลินเชวี่ย “แกอยู่ได้อีกไม่นาน... อยู่ได้อีกไม่นานหรอก... วิธีการของนายท่าน... แกไม่มีวันจินตนาการออก!”
สิ้นเสียง
ศีรษะของชายลึกลับเอียงลง ลมหายใจขาดห้วงไปโดยสิ้นเชิง
หลินเชวี่ยย่อตัวอยู่ข้างศพ เงียบไปสามวินาที
เขาดึงเข็มทองออกมา เช็ดกับเสื้อผ้าของศพจนสะอาด แล้วเก็บกลับลงถุงเข็ม
จากนั้นเริ่มค้นตัว
กระเป๋า เอว ปลายขากางเกง และพื้นรองเท้า
ไม่มีอะไรเลย
ไม่มีโทรศัพท์ ไม่มีเอกสาร ไม่มีสิ่งใดนอกจากอาวุธ
มีเพียงของชิ้นหนึ่ง
หลินเชวี่ยล้วงมือเข้าไปในกระเป๋าด้านในที่แนบลำตัวของชายลึกลับ หยิบรูปถ่ายออกมาอย่างเบามือ