“ฉันคุณหนูใหญ่ตระกูลเย่ อยากสืบหาเบอร์โทรศัพท์ใครสักคนจะไปยากอะไร? อย่าพูดมาก แม่ฉันปวดหัวกำเริบอีกแล้ว ครั้งก่อนคุณบอกว่ารักษาได้ ก็มาแวะดูหน่อย”
“ได้”
เพียะ!
สายถูกตัดไป
หลินเชวี่ยลงจากเขา เรียกแท็กซี่ตรงไปยังตระกูลเย่
รถแล่นอยู่สี่สิบนาที ผ่านเมืองจงตูไปครึ่งเมือง ก่อนเข้าสู่ย่านบ้านพักตากอากาศบนไหล่เขา
ที่นี่เป็นสถาปัตยกรรมยุโรปแท้ ๆ ต่างจากสถาปัตยกรรมจีนโบราณของหมู่บ้านวิลล่าเสินหลง
กำแพงสีขาว หลังคาสีแดง เสาโรมัน น้ำพุ และสนามหญ้ากว้างใหญ่ที่ตัดแต่งไว้ราวกับสนามกอล์ฟ
แท็กซี่จอดตรงทางเข้าหมู่บ้าน หลินเชวี่ยจ่ายค่าโดยสารแล้วลงจากรถ เดินเข้าไปด้านใน
เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยชะโงกหน้าออกมาจากป้อม มองเขาแล้วขมวดคิ้ว “มีบัตรเชิญไหม?”
“ไม่มี ผมมาหาคุณหนูใหญ่เย่ ผมเป็น...เพื่อนที่จีบเธออยู่” หลินเชวี่ยตอบ
เจ้าหน้าที่ไม่สนใจเขาอีก ปิดประตูกระจกลง
หลินเชวี่ยได้แต่จนใจ เดินวนอยู่ในหมู่บ้านพักตากอากาศกว่าสิบนาที แต่ก็ยังหาบ้านของเย่ชิงเฉิงไม่เจอ
ตระกูลใหญ่พวกนี้ คนในตระกูลเดียวกันอยู่รวมกันเป็นกลุ่ม อยากหาใครสักคนไม่ใช่เรื่องง่ายจริง ๆ
เขายืนอยู่ข้างทาง กำลังคิดว่าจะหาใครถามทาง หรือให้ช่วยพาไปแนะนำตัวดี
เสียงเครื่องยนต์รถดังมาจากด้านหลัง เบาและนุ่มนวล
รถโรลส์-รอยซ์สีขาวคันหนึ่งค่อย ๆ แล่นเข้ามา ก่อนหยุดข้างกายเขา
กระจกรถเลื่อนลง
ใบหน้าหนึ่งโผล่ออกมา ผิวขาวผ่องจนดูเปล่งประกาย เครื่องหน้าประณีตงดงามราวกับวาดขึ้นมา ผมยาวสยายลงบนบ่า สวมเสื้อถักสีขาวนวล ทั้งตัวดูราวกับเดินออกมาจากหน้าปกนิตยสาร