เฮยผีได้ยินหลินเชวี่ยพึมพำก็ชะงักไป ก่อนถามว่า “คุณหลินพูดอะไรนะครับ?”
หลินเชวี่ยส่ายหน้า สายตาที่มองเส้นขอบฟ้าหม่นมัวด้านนอกประตูเลื่อนกลับมาหยุดบนใบหน้าของเฮยผี
“ไม่มีอะไร เผื่อเฉินอี้หมิงจ้างนักฆ่ามาจัดการนาย ช่วงสองสามวันนี้อยู่กับฉัน อย่าไปไหน”
“ได้ครับ!” เฮยผีพยักหน้าโดยไม่ซักถามอะไรต่อ
ตอนนี้เขาไม่สงสัยคำพูดของหลินเชวี่ยแม้แต่คำเดียว
เฉินอี้หมิงจิ้งจอกเฒ่าคนนั้นทำได้ทุกอย่าง อยู่กับหลินเชวี่ย ต่อให้ฟ้าถล่มลงมาก็ไม่ต้องกลัว
เสียงฝีเท้าดังมาจากบันได ฟังดูเหมือนคนเดินกะเผลก
อู๋อี้เดินลงมาจากชั้นบน ใต้ตาซ้ายมีผ้าก๊อซปิดแผลอยู่ แผลตรงมุมปากตกสะเก็ดแล้ว มือขวาคล้องผ้าพยุงไว้หน้าอกและเข้าเฝือก สีหน้าซีดเหลืองไม่น่าดู
“โธ่เอ๊ย แผลนายขนาดนี้...ลงมาข้างล่างทำไม พักอยู่ข้างบนไม่ดีกว่าหรือ?” อู๋ไห่เซิงรีบเข้าไปประคองเขาลงมา
“ไม่เป็นไร” อู๋อี้ยิ้ม ปล่อยให้อู๋ไห่เซิงประคองมาหยุดข้างหลินเชวี่ย
“คุณหลิน ผมอยากออกไปข้างนอกสักหน่อย” อู๋อี้เอ่ยอย่างระมัดระวัง
หลินเชวี่ยมองเขา “มีอะไรหรือ?”
อู๋อี้ลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนตัดสินใจพูด “แม่ผมกำลังจะมา ไม่รู้รู้ได้ยังไงว่าผมบาดเจ็บ โทรศัพท์ก็คุยกันไม่รู้เรื่อง แม่บอกแค่ว่าขึ้นรถไฟมาแล้ว ให้ผมไปรับที่สถานี”
หลินเชวี่ยขมวดคิ้วน้อย ๆ “สภาพนายแบบนี้จะไปรับยังไง?”
อู๋อี้ก้มมองมือขวาที่คล้องอยู่หน้าอก ก่อนยิ้มขื่น “ผมเรียกรถไปนั่งรอในรถ ให้แม่ออกมาหาผมก็พอ”
หลินเชวี่ยครุ่นคิด ก่อนลุกขึ้นตบไหล่เขา “เป็นพี่น้องกัน เดี๋ยวฉันไปรับให้เอง นายพักรักษาตัวให้สบายใจ เอาเบอร์โทรศัพท์แม่มาให้ฉัน”
“แต่ว่า...” อู๋อี้ลังเล ไม่อยากรบกวนหลินเชวี่ย
หลินเชวี่ยเร่ง “เกรงใจฉันทำไม รีบเอามา”
“ก็ได้ครับ รบกวนคุณหลินแล้ว” อู๋อี้ยิ้มอย่างเก้อเขิน ก่อนล้วงโทรศัพท์จากกระเป๋า เปิดเบอร์แม่แล้วส่งให้หลินเชวี่ย