เฮยเป้าหลีกทางผ่านคนไข้ที่ต่อแถวหน้าประตู ก่อนจะรีบพุ่งมาถึงหน้าโต๊ะตรวจในไม่กี่ก้าว เขาก้มตัวลง กดเสียงต่ำจนมีเพียงหลินเชวี่ยที่ได้ยิน
「คุณหลิน!」
หลินเชวี่ยเงยหน้าขึ้นมองเขาแวบหนึ่ง 「มีอะไร? อาการพี่ชายคุณดีขึ้นหรือยัง?」
เฮยเป้าหน้าซีดเผือด เหงื่อผุดเต็มหน้าผาก ริมฝีปากสั่นระริก 「พี่ใหญ่ให้ผมมาเตือนคุณ รีบหนีไป!」
หลินเชวี่ยวางถ้วยชา ขมวดคิ้วน้อย ๆ
เฮยเป้ากลืนน้ำลาย ลดเสียงลงอีก 「ประมุขตระกูลเฉิน เฉินสวิน กำลังจะมาเล่นงานคุณ! ตอนนี้อยู่ระหว่างทางแล้ว พาคนเก่งวิชายุทธ์โบราณมาด้วยตั้งเยอะ แถมยังมีพี่ใหญ่กับพวกผมด้วย พวกเขาจะฆ่าคุณนะ!」
หลินเชวี่ยนั่งอยู่บนเก้าอี้ วางถ้วยชาลง มองใบหน้าร้อนใจจนแทบร้องไห้ของเฮยเป้า แล้วมุมปากก็ยกขึ้นเล็กน้อย
「มาก็มา」
เฮยเป้าร้อนใจจนแทบอยู่ไม่สุข
เขาร้อนใจจริง ๆ
แขนที่ใส่เฝือกห้อยอยู่ตรงหน้าอก หน้าผากเต็มไปด้วยเหงื่อ ใบหน้าซีดขาวราวกับกระดาษ เขายืนอยู่หน้าโต๊ะตรวจ กระทืบเท้าเสียจนเสียงแหบพร่า
「คุณหลิน! ได้ยินที่ผมพูดไหม? นั่นประมุขตระกูลเฉิน หนึ่งในสี่ตระกูลใหญ่! เขาพาคนมาฆ่าคุณด้วยตัวเอง จะเอาชีวิตคุณเลยนะ!」
หลินเชวี่ยถือถ้วยชา มองเขาแวบหนึ่ง 「ได้ยินแล้ว」
เฮยเป้าร้อนใจจนเดินวนไปมา 「ได้ยินแล้วแล้วยังนั่งอยู่ตรงนี้อีกเหรอ? พี่ใหญ่บอกแล้วว่าแม้แต่คุณก็อาจต้านไม่ไหว! ยอดฝีมือวิชายุทธ์โบราณที่ตระกูลเฉินเลี้ยงดูมาหลายสิบปี ไม่ใช่พวกครึ่ง ๆ กลาง ๆ อย่างจงฉี่ฝานจะเทียบได้!」