หลินเชวี่ยมองเธอ หัวใจส่วนหนึ่งพลันไหววูบ
สิบปีแล้ว
ตลอดสิบปีนี้ นอกจากครอบครัวพ่อบุญธรรม ก็ไม่มีใครเชื่อเขา
เรื่องในวันนั้นลุกลามไปถึงโลกออนไลน์ ผู้คนทั้งอินเทอร์เน็ตพากันด่าทอเขา แม้แต่เพื่อนบ้านก็ยังชี้หน้าซุบซิบนินทา
แต่เด็กสาวตรงหน้าคนนี้กลับเชื่อเขามาตั้งแต่ต้นจนจบ
พูดไปแล้ว เย่ชูเสวี่ยยังเป็นเทพธิดาในวัยเด็กของเขาด้วย ตอนนั้นเขาคิดอยู่เสมอว่าเธองดงามราวกับนางฟ้า ไม่คิดเลยว่าโตขึ้นมาแล้วเธอยังคงสวยเหมือนเดิม
“ขอบคุณนะ ชูเสวี่ย” หลินเชวี่ยเอ่ยเสียงเบา
เย่ชูเสวี่ยโบกมือ ทำท่าราวกับจะบอกว่า “เรื่องแค่นี้เอง”
เธอกลอกตาไปมา มองคุณลุงเย่ที่อยู่ข้าง ๆ ก่อนจะเอ่ยขึ้นกะทันหัน “คุณลุงเย่ ไปซื้อไอศกรีมให้ฉันสองแท่งหน่อยสิ ฉันกับหลินเชวี่ยจะได้คนละแท่ง”
คุณลุงเย่ขมวดคิ้ว “คุณหนูรอง ข้างนอกอันตราย ไปด้วยกันเถอะครับ”
“โธ่ ก็แค่ร้านสะดวกซื้อข้างหน้านั่นเอง เดินไม่กี่ก้าวก็ถึงแล้ว!” เย่ชูเสวี่ยเขย่าแขนเขา “ฉันจะรออยู่ตรงนี้ ไม่ไปไหนทั้งนั้น! คุณลุงเย่ดีที่สุดเลย ไปเถอะนะ ไปเถอะ”
พอเธอออดอ้อนขึ้นมา น้ำเสียงก็นุ่มนวลราวกับสายไหม ดวงตากะพริบปริบ ๆ ทำท่าน่าสงสารสุดชีวิต
คุณลุงเย่มองเธอแล้วถอนหายใจ “คุณหนูรอง ไม้นี้คุณใช้มาตั้งแต่เด็กจนโตแล้วนะครับ...”
“แล้วทุกครั้งคุณลุงก็ยอมฉันไม่ใช่เหรอ?” เย่ชูเสวี่ยยิ้มเหมือนจิ้งจอกน้อย