หลี่เหลียนชะงักไป “ลูกเขย รู้จักเขาด้วยเหรอ?”
เฉินเยวี่ยเยวี่ยก็ชะงักเช่นกัน “ที่รัก คุณเรียกเขาว่าอะไรนะ?”
หลัวกวานไม่สนใจพวกเธอ
เขาเดินโซเซไปหยุดตรงหน้าหลินเชวี่ย ก่อนจะทรุดเข่าลงกับพื้นเสียงดังตุบ
“คุณหลิน! ขอโทษครับ! ผมไม่รู้ว่าเป็นคุณ! ผม... ผม...”
เขาก้มศีรษะโขกพื้นดังปัง ๆ
ในห้องส่วนตัวเงียบกริบ
หลี่เหลียนอ้าปากค้าง ดวงตาแทบถลนออกมา
เฉินซงนอนคว่ำอยู่บนพื้น ถึงกับลืมความเจ็บไปชั่วขณะ ได้แต่มองภาพตรงหน้าตาค้าง
เฉินเยวี่ยเยวี่ยยืนอยู่ตรงประตู ทั้งตัวราวกับถูกฟ้าผ่า ริมฝีปากสั่นระริกจนพูดไม่ออกสักคำ
หลี่เยี่ยนยืนนิ่งอยู่กับที่ คางแทบหล่นถึงพื้น
หลินเฉียนเฉี่ยกำชายเสื้อของหลินเชวี่ยไว้แน่น นิ้วมือแข็งค้าง ขยับไม่ได้เลย
เจ้าของร้านอาหารที่เปิดอยู่ข้างหมู่บ้านวิลล่าเสินหลง พอเห็นหลินเชวี่ยก็ทรุดเข่าลงทันที
นี่มันเรื่องอะไรกัน?
หลัวกวานคุกเข่าอยู่บนพื้น ตัวสั่นเทา หน้าผากโขกจนแดงก่ำ “คุณหลิน เมื่อบ่ายผมตาถั่วเอง ขอคุณโปรดเมตตา ยกโทษให้ผมด้วย...”
หลินเชวี่ยก้มมองเขา ไม่พูดอะไร
“ที่รัก คุณจำคนผิดหรือเปล่า? เขาก็แค่นักโทษที่เพิ่งพ้นโทษ จะไปเสียเวลาคุยกับเขาทำไม...”
เพียะ!
เฉินเยวี่ยเยวี่ยยังพูดไม่ทันจบ หลัวกวานก็ลุกพรวดแล้วพุ่งเข้าไปตบหน้าเธอฉาดใหญ่
เฉินเยวี่ยเยวี่ยยกมือกุมแก้ม ทั้งตัวมึนงงไปหมด
หลัวกวานชี้หน้าเธอ ดวงตาแดงก่ำ “แกทำฉันฉิบหาย! คุณหลินเป็นคนที่แกมีสิทธิ์ไปหาเรื่องหรือไง? ต่อไปนี้ไม่ต้องมาหาฉันอีก!”
เฉินเยวี่ยเยวี่ยกุมแก้ม น้ำตาไหลพรากไม่หยุด ริมฝีปากสั่นระริก “ที่รัก... คุณ...”
“หุบปาก! ใครเป็นผัวแก? ลูกชายฉันยังอายุเท่าแกเลย ไสหัวไป!” หลัวกวานหันกลับมา คุกเข่าตรงหน้าหลินเชวี่ยอีกครั้ง คราวนี้โขกศีรษะเสียงดังยิ่งกว่าเดิม