หมอฮวาร้อนใจขึ้นมา “คุณหลิน! เด็กสองคนนั้นใกล้ถูกตีตายแล้ว!”
หลินเชวี่ยเงียบไปครู่หนึ่ง “ปล่อยให้พวกเขาลำบากสักหน่อย ต้องทำให้รู้ว่าการฝืนยื่นมือเข้าไปยุ่งอาจถึงขั้นเสียชีวิต แล้วถึงตอนนั้นจะมีสักกี่คนที่ร้องไห้ให้พวกเขา? ต้องทำให้รู้ว่าควรเห็นแก่ญาติพี่น้องที่ยังมีชีวิตอยู่!”
หมอฮวานิ่งงัน
น้ำเสียงของหลินเชวี่ยสงบนิ่ง สงบนิ่งจนไม่เหมือนคนหนุ่มวัยยี่สิบต้น ๆ
หมอฮวาอ้าปากเหมือนอยากจะพูดอะไร แต่สุดท้ายก็กลืนคำพูดลงไป
เขามองแผ่นหลังของหลินเชวี่ย จู่ ๆ ก็รู้สึกว่าชายหนุ่มคนนี้มีบางอย่างที่เขาไม่อาจเข้าใจ
ไม่ใช่ความเลือดเย็น แต่เป็นความเป็นผู้ใหญ่
เป็นความสุขุมที่ผ่านความเป็นความตายและมองทุกสิ่งทะลุปรุโปร่งมาแล้ว แม้ภายนอกจะดูเป็นคนหนุ่มวัยยี่สิบต้น ๆ แต่ในใจกลับมีความหนักแน่นแบบผู้ใหญ่
หมอฮวาวางโทรศัพท์ลง ไม่ได้เดินกลับไปไหน ยังคงยืนอยู่หลังเคาน์เตอร์ มือกำโทรศัพท์ไว้แน่น นิ้วสั่นระริก
ปัง ๆ!
เสียงปะทะดังสนั่น!
การต่อสู้กลางลานยังคงดำเนินต่อไป
อู๋อี้แยกไม่ออกแล้วว่าของเหลวบนใบหน้าเป็นเลือดหรือเหงื่อ
ตาซ้ายบวมจนลืมไม่ขึ้น แขนขวาถูกฟันด้วยดาบ เลือดไหลลงมาตามแขนเสื้อ หยดลงพื้นรวมเป็นแอ่งเล็ก ๆ