แววตาของฉางเจียเจินเต็มไปด้วยความเกลียดชัง แต่ไม่กล้าระเบิดอารมณ์ออกมา
“หลินเชวี่ย วันนี้คุณหนูใหญ่ตระกูลเย่อยู่ที่นี่ ฉันเลยไว้ชีวิตแกไว้ อย่ามาทำเป็นไม่รู้จักที่ต่ำที่สูง!”
หวังตันตันกัดฟันด่าตาม
“ไอ้เด็กสารเลว อย่ามาได้คืบจะเอาศอก!”
หลินเชวี่ยไม่พูดสักคำ เดินตรงเข้าหาพวกนางทีละก้าว
ฉางเจียเจินถอยหลังไปก้าวหนึ่ง น้ำเสียงแหลมสูง
“แกจะทำอะไร? ฉันบอกไว้ก่อนนะ คุณหนูใหญ่ตระกูลเย่ยังไปได้ไม่ไกลหรอก!”
หลินเชวี่ยเดินไปหยุดตรงหน้าเธอ
จากนั้นสายตาก็เลยผ่านเธอไปจับจ้องใบหน้าของหวังตันตัน
“ฉันบอกแล้วว่า เจอเธอเมื่อไหร่ ฉันก็จะตบเธอเมื่อนั้น”
สีหน้าของหวังตันตันเปลี่ยนไป
“แก...”
เพียะ!
เธอยังพูดไม่ทันจบ ฝ่ามือหนึ่งก็ตบฉาดลงบนใบหน้าแล้ว
ร่างของหวังตันตันปลิวออกไปด้านข้าง กลิ้งกับพื้นสามตลบ ใบหน้าบวมเป่งเหมือนซาลาเปา มุมปากฉีก เลือดผสมน้ำลายไหลย้อยลงมา
เธอนอนคว่ำอยู่บนพื้น หัวอื้ออึง มองเห็นดาวระยิบระยับเต็มไปหมด
ฉางเจียเจินชะงักไปครึ่งวินาที ก่อนกรีดร้องแล้วพุ่งเข้าไปหา
“ตันตัน!”
หลินเชวี่ยเดินตามไป ยกเท้าขึ้น
ตึง!
เขาเตะเข้าที่ท้องของหวังตันตัน
“อ๊าก... หลินเชวี่ย ไอ้สารเลว แก... แก...”
หวังตันตันกรีดร้องด้วยความเจ็บปวด ร่างงอเป็นกุ้ง ก่อนกลิ้งออกไปไกลสองเมตร
พรวด!
เธออ้าปากพ่นเลือดออกมาคำหนึ่ง ในเลือดมีเศษอาหารจากกระเพาะปนอยู่ สภาพน่าเวทนาราวกับหมาตาย
ฉางเจียเจินพุ่งเข้ามาราวกับคนบ้า ขวางอยู่ตรงหน้าหวังตันตัน จ้องหลินเชวี่ยเขม็ง ดวงตาแดงก่ำ
“หลินเชวี่ย! แกกล้าตีลูกสาวฉัน! ฉันสู้ตายกับแก!”
เธอหันไปตะโกนใส่พวกนักเลง
“พวกแกยังยืนบื้ออะไรอยู่! ฟันมัน! ฟันให้ตาย! ฉันเพิ่มเงินให้! สองเท่า!”
พวกนักเลงมองหน้ากัน มือที่กำมีดฟันแน่นขึ้น แต่ไม่มีใครกล้าขยับ
พวกเขาหันไปมองริมถนน
เย่ชิงเฉิงกำลังมองมาทางนี้
เมื่อสบตากับพวกนักเลง เย่ชิงเฉิงก็หรี่ตาลงเล็กน้อย
พวกนักเลงสะดุ้งทั้งตัว แล้วก้มหน้าลงพร้อมกัน
ไม่กล้าขยับ
ไม่กล้าจริง ๆ
คุณหนูใหญ่ตระกูลเย่อยู่ตรงนั้น ใครจะกล้าขยับ?