กลุ่มบริษัทตระกูลเฉิน
อาคารสูง 28 ชั้นตั้งตระหง่านอยู่ ณ จุดที่โดดเด่นที่สุดของเขตพัฒนา
รอบ ๆ เป็นลานจอดรถกว้างโล่งกับแนวต้นไม้ พอถึงเวลานี้ แม้แต่เงาผีก็ยังไม่มี
แต่วันนี้ไม่เหมือนกัน
บนลานโล่งหน้าอาคารมีรถเครนสีเหลืองจอดอยู่คันหนึ่ง
แขนเครนยกสูงชี้ขึ้นสู่ท้องฟ้ายามค่ำ ปลายแขนห้อยร่างคนคนหนึ่งไว้
หลินเฉียนเฉี่ย
มือทั้งสองของเธอถูกมัดด้วยเชือก ห้อยอยู่ที่ปลายแขนเครน สูงจากพื้นกว่าสิบเมตร ร่างกายแกว่งไหวเบา ๆ อยู่กลางอากาศ มีก้อนผ้ายัดปากจนพูดไม่ได้ ทำได้เพียงส่งเสียงอู้อี้
น้ำตาไหลอาบแก้ม หยดลงบนพื้นซีเมนต์เบื้องล่างกว่าสิบเมตรอย่างเงียบงัน
เธอร้องไห้มานานแล้ว
ตั้งแต่ถูกเรียกมาที่บริษัทในช่วงบ่าย ตั้งแต่เฉินเฉวียนถอดหน้ากากจอมปลอมออก จนถึงตอนที่เธอถูกมัดและถูกแขวนขึ้นไป เธอก็เอาแต่ร้องไห้
ไม่ใช่เพราะกลัว
แต่เพราะเธอคิดว่าตัวเองกำลังจะทำให้หลินเชวี่ยเดือดร้อนอีกแล้ว
ชั้นบนสุด หน้าแผ่นกระจกบานใหญ่
เฉินเฉวียนยืนอยู่หลังกระจก มือถือแก้วไวน์แดง มองร่างที่ห้อยอยู่กลางท้องฟ้ายามค่ำ มุมปากเผยรอยยิ้มบาง ๆ
บาดแผลบนใบหน้าเขายังไม่หายดี โหนกแก้มซ้ายยังปิดผ้าก๊อซไว้แผ่นหนึ่ง แต่ดูท่าทางกระปรี้กระเปร่ามาก
หวังต้าเยว่ยืนอยู่ข้าง ๆ
หวังต้าเยว่เองก็ใช้ไม้ค้ำ ขาข้างหนึ่งเข้าเฝือก ใบหน้าเขียวช้ำเป็นปื้น ๆ แต่กลับยิ้มร่าเสียยิ่งกว่าเฉินเฉวียน