ไม่นาน ไป๋ลู่กับคนอื่น ๆ ก็รู้ข่าวว่าไป๋ฉาฉาสร้างบ้านหลังใหม่ในฐานที่มั่น
ตกค่ำ ไป๋ฉาฉารับหน้าที่ทำอาหาร เชิญทุกคนมากินข้าวด้วยกัน
ไป๋ลู่ อวิ๋นอี้ ซ่งเยี่ยน หร่วนถิงซิว หนานกงเย่ เยว่เจิ้งอวี่ ชีเย่เสวี่ย แม้แต่ซ่งอวิ๋นเทียนก็มาเช่นกัน
เมื่อมองกลุ่มคนหนุ่มสาวที่กำลังพูดคุยหัวเราะกันอย่างมีความสุข ซ่งอวิ๋นเทียนก็ยิ้มอย่างพอใจ
เขามองซ่งเยี่ยนแล้วเอ่ยว่า “ถ้าไม่ใช่เพราะวันสิ้นโลก ป่านนี้ฉันคงเกษียณแล้วใช้ชีวิตบั้นปลายอย่างสงบสุขไปนานแล้ว”
ไม่รู้ว่าในช่วงชีวิตที่เหลืออยู่ เขาจะได้อุ้มเหลนหรือเปล่า
“ฉาฉานี่รู้จักใช้ชีวิตจริง ๆ”
อวิ๋นอี้เอ่ยตามอย่างอดไม่ได้ น้ำเสียงเจือความอิจฉา
ทันทีที่เขากับซ่งเยี่ยนกลับมา ซ่งอวิ๋นเทียนก็ลากทั้งคู่ไปสถาบันวิจัย
ก่อนหน้านี้ผู้เฒ่าซ่งไม่พอใจที่ซ่งเยี่ยนไปเรียนชีววิทยา แต่ตอนนี้รู้แล้วว่าหลานชายมีพรสวรรค์ด้านไวรัสวิทยาเป็นพิเศษ เขาจึงยอมรับได้
ขอแค่ทำประโยชน์ให้มนุษยชาติ จะเรียนอะไรก็ได้ทั้งนั้น
กลางวันวันนี้ ทั้งสองคนอยู่ที่สถาบันวิจัย ทำงานค้นคว้าไวรัสซอมบี้ร่วมกับนักวิจัยที่มีแต่ข้อมูลเต็มหัว
ต่อไปเขาคงต้องทำงานที่สถาบันวิจัยทุกวัน
พอนึกถึงตัวเองแล้วหันไปมองไป๋ฉาฉา
เฮ้อ คนเราเทียบกันแล้วชวนให้โมโหจริง ๆ
เขาคงต้องพยายามให้มากกว่านี้ ตั้งใจทำงานวิจัยเพื่อให้วันสิ้นโลกจบลงเร็ว ๆ จะได้เกษียณและใช้ชีวิตสบายเสียที
ซ่งเยี่ยนมองซ่งอวิ๋นเทียนอย่างรู้สึกผิด ก่อนเอ่ยเสียงเบาว่า “พอวันสิ้นโลกจบลง คุณปู่ก็เกษียณได้ทันทีเลยครับ”
คิดได้ดังนั้น เขาจึงเดินไปหาไป๋ฉาฉา
“ฉันมีเรื่องอยากปรึกษาเธอหน่อย”