ไม่นานนัก เสียงคำรามของสัตว์กลายพันธุ์ก็ดังก้องขึ้นอีกครั้งจากในป่า
ไป๋ฉาหฉาทำได้เพียงอาศัยเสียงเพื่อประเมินสถานการณ์ของโต้วเปา
เสียงยังทรงพลัง ฟังดูไม่น่าเป็นอะไร
แต่เสียงคำรามอีกเสียงหนึ่งกลับค่อย ๆ อ่อนแรงลง
จนกระทั่งไป๋ฉาหฉาสัมผัสได้ถึงคลื่นพลังบางอย่างที่กำลังมุ่งหน้ามาทางพวกเขา
ทั้งสามจึงรีบถอนตัวออกจากป่า
พวกเขายืนรออยู่ด้านนอกอีกพักใหญ่ ในที่สุดป่าก็ค่อย ๆ เงียบสงัดลง
ขณะที่ไป๋ฉาหฉากำลังจะเข้าไปอีกครั้ง จู่ ๆ ร่างมหึมาที่เคลื่อนที่ด้วยความเร็วสูงก็พุ่งออกมาจากป่า
มันตรงดิ่งเข้าหาไป๋ฉาหฉา
หร่วนถิงซิวสะดุ้ง รีบดึงไป๋ฉาหฉาไปไว้ข้างหลังอย่างว่องไว หมอกดำเข้มข้นแผ่กระจายออกอย่างรวดเร็ว
“โต้วเปา!”
ไป๋ฉาหฉารีบดึงหร่วนถิงซิวกลับไปไว้ข้างหลังตัวเองอย่างรวดเร็ว ก่อนจะวิ่งพรวดไปข้างหน้าสองก้าว
ร่างมหึมาสีดำมะเมื่อมพุ่งเข้ามาได้ครึ่งทาง จู่ ๆ ก็หดเล็กลง แล้วโผเข้ามาในอ้อมแขนของไป๋ฉาหฉาทันที
ขนบนร่างที่หดเล็กลงมีรอยด่างเปื้อนโคลนและเลือด จนแทบดูไม่ออกว่าหน้าตาเดิมเป็นอย่างไร
ดูเหมือนจะบาดเจ็บภายนอกไม่น้อย
มันนอนหมอบอยู่ในอ้อมแขนของไป๋ฉาหฉา ไม่ขยับเขยื้อน
ไป๋ฉาหฉาประคองเจ้าตัวน้อยในอ้อมแขนอย่างระมัดระวัง หัวใจเจ็บปวดเหลือเกิน นี่เป็นครั้งแรกที่โต้วเปาบาดเจ็บหนักขนาดนี้
โชคดีที่ชีวิตไม่ตกอยู่ในอันตราย
กลับไปให้อาหารพลังพิเศษมันสักสองผล รับรองว่าเดี๋ยวเดียวก็กลับมาคึกคักเหมือนเดิม
ชั่วพริบตาต่อมา
ไป๋ฉาหฉาเบิกตากว้างอย่างตกใจ ลูบหัวโต้วเปาอย่างไม่อยากเชื่อ แล้วเอ่ยว่า “เก่งมาก โต้วเปาเด็กดี เลื่อนเป็นระดับ 7 แล้ว!”