ควันดำทะมึนพวยพุ่งขึ้นกลางฝูงซอมบี้ แรงระเบิดเปิดพื้นที่โล่งเป็นวงกว้าง เศษแขนขาปลิวว่อนเต็มฟ้า
เสียง “แฮ่ก ๆ” ของเหล่าซอมบี้ยิ่งแสบแก้วหู
ปืนกลมือสองกระบอกกราดยิงใส่ซอมบี้ที่โซเซลุกขึ้น แล้วพยายามเดินหน้าต่ออย่างไม่หยุดยั้ง
กองทัพมีอาวุธและกระสุนเพียงพอ แม้กระสุนจะฆ่าซอมบี้ทั้งหมดไม่ได้ แต่ก็จัดการซอมบี้ระดับต่ำได้เป็นส่วนใหญ่
ส่วนซอมบี้ระดับสูง บ้างก็หลบกระสุนได้อย่างแม่นยำ บ้างก็ควบคุมวิถีกระสุนให้เบี่ยงออกไป หรือไม่ก็ไม่สะทกสะท้านกับกระสุนพวกนี้เลย
เว้นแต่จะยิงเข้ากลางหัวได้อย่างแม่นยำ ไม่เช่นนั้นซอมบี้ก็ไม่หวั่นต่อกระสุนที่ยิงใส่ส่วนอื่นของร่างกาย
ไป๋ฉาฉามองหญิงสาวผมสั้นในชุดปฏิบัติการซึ่งยึดจุดสูงเอาไว้ได้
หญิงสาวประคองปืนซุ่มยิง ยิงนัดเดียวเจาะหัวซอมบี้ได้ทุกครั้ง ฝีมือแม่นยำอย่างยิ่ง
เธอยังฉลาดมาก เลือกยิงเฉพาะซอมบี้ระดับต่ำที่ยิงหัวได้เท่านั้น
ไม่นาน ซอมบี้สองในสามก็ถูกจัดการจนหมด
ชายหนุ่มรูปร่างสูงใหญ่หน้าตาหล่อเหลาออกคำสั่งอีกครั้ง “ใช้พลังพิเศษ!”
ชายหนุ่มสองคนบนหลังคารถรีบเก็บปืนแล้วกระโดดลงมา ขณะเดียวกันยังมีชายวัยไล่เลี่ยกันอีกสี่คนปีนออกมาจากในรถ ทุกคนสวมชุดปฏิบัติการแบบเดียวกัน
ทั้งหกคนพุ่งเข้าใส่ซอมบี้ที่เหลือพร้อมกัน
ชายที่ออกคำสั่งเหลือบมองมือปืนหญิงคนนั้น ก่อนจะพุ่งตามออกไปด้วย
สวี่จื่อหยวนกับลุงหูเห็นดังนั้นก็ลงจากรถตามไปเช่นกัน ทิ้งไป๋หย่าอี้ไว้ในรถให้รออยู่
ทั้งสี่คนจากกลุ่มจู๋เหวินว่างสบตากัน
หลิวไป๋หงเอ่ยขึ้น “พักมาสักหน่อยแล้ว ฉันรู้สึกดีขึ้นเยอะ พวกเราลงไปช่วยด้วยดีไหม?”