เลี่ยวเสี่ยวอวี่ก็พูดไม่ออกเหมือนกัน ตลอดทางที่ผ่านมาเขาไม่เคยสนใจเสื้อผ้าในร้านเลยสักนิด เพิ่งจะมีความคิดอยากเก็บเสื้อผ้าขึ้นมาสักครั้ง แต่กลับคว้าน้ำเหลว
พวกเขาเดินวนอยู่รอบหนึ่งแต่ไม่พบอะไรเลย จึงจำต้องขึ้นไปชั้นสามอีกครั้ง
เหมือนกับชั้นสอง ไม่มีอะไรเหลืออยู่เช่นเดิม
ทุกคนยังไม่ยอมแพ้ รีบขึ้นไปชั้นสี่ต่อ แต่ก็ยังว่างเปล่าเหมือนเดิม!
ถัดขึ้นไปก็เป็นดาดฟ้าแล้ว พวกเขาไม่คิดจะขึ้นไป
คราวนี้ทุกคนหมดหวัง คาดว่าก่อนวันสิ้นโลก ชั้นเหล่านี้คงถูกเคลียร์จนเกลี้ยงเพราะเหตุผลบางอย่าง อาจเตรียมปรับปรุงใหม่หรืออะไรทำนองนั้น
ไม่อย่างนั้นก็อธิบายไม่ได้เลยว่าทำไมถึงไม่มีอะไรเหลือสักอย่าง
พวกเขาไม่ได้สงสัยว่าผู้มีพลังมิติส่วนตัวเป็นคนเก็บไป เพราะจะเป็นไปได้ยังไงที่มิติของใครสักคนจะใหญ่ขนาดนั้น
อีกอย่าง ต่อให้จะเก็บของ ก็ควรเก็บอาหารที่ชั้นหนึ่ง ไม่ใช่เสื้อผ้า เฟอร์นิเจอร์ หรือเครื่องใช้ไฟฟ้าพวกนี้
ทั้งหกคนเดินเสียเที่ยว จึงเตรียมตัวลงไปอย่างห่อเหี่ยว
เลี่ยวเสี่ยวอวี่เพิ่งจะผลักประตูหนีไฟชั้นสี่ ก็ถูกไป๋ฉาหฉากระชากดึงไปด้านข้างอย่างแรง
เลี่ยวเสี่ยวอวี่ที่ไม่ทันตั้งตัวถูกกระชากจนล้มลงกับพื้น เท้าขวาของเขาสะดุดเท้าซ้ายตัวเอง
เขามองไป๋ฉาหฉาอย่างงุนงง แต่กลับเห็นเธอชักอาวุธออกมาด้วยสีหน้าเคร่งขรึมเย็นชา
เขาสะดุ้ง รีบถามเสียงสั่นว่า “ฉา...ฉาหฉา เกิดอะไรขึ้น?”
ไป๋ฉาหฉาไม่สนใจเขา กลับตะโกนเสียงเข้มว่า “ถอยไป เร็ว!”
สวี่จื่อหยวนกับเฉินเหวินเคอเห็นท่าทีของไป๋ฉาหฉา ก็รู้ทันทีว่ามีบางอย่างผิดปกติ
ทั้งคู่ไม่ถอย กลับก้าวไปข้างหน้าอีกก้าว ยืนบังไป๋ฉาหฉาไว้ด้านหลัง