ต้องยอมรับว่าสวี่จื่อหยวนหัวไวไม่น้อย น้ำตาลกับเกลือหลังวันสิ้นโลกเป็นของสำคัญจริง ๆ โดยเฉพาะในฐานที่มั่น เอาออกมาแลกอะไรก็ได้ทั้งนั้น
ไป๋ฉาฉากินจนปากหอมกลิ่นนม แล้วเดินเรื่อยเปื่อยกลับมายังโถงชั้นหนึ่ง
ระหว่างทางเธอผ่านร้านเครื่องประดับทองร้านหนึ่ง จึงดูดตู้โชว์เครื่องประดับทองทั้งหมดในร้านเก็บไปด้วย
สวี่จื่อหยวนกับลุงหูไม่สนใจทองคำ พวกเขาคิดว่ามันเปลืองที่ แถมกินไม่ได้
แต่เธอไม่เหมือนกัน ไม่เห็นว่ามันจะเกะกะ ตั้งแต่เด็กเธอก็เป็นคนเห็นแก่ของมีค่า ไม่ชอบเพชร แต่ชอบทองคำระยิบระยับพวกนี้
เฉินเหวินเคอกับพวกขุดผลึกแก่นพลังเสร็จแล้ว ตอนนี้กำลังคุยกับลุงหู
“เสี่ยวเฉิน ของนี่ช่วยเพิ่มพลังพิเศษได้จริงเหรอ?”
เสียงลุงหูฟังดูตื่นเต้น เขานึกย้อนกลับไปอย่างละเอียด จู่ ๆ ก็รู้สึกว่าตัวเองคงเลื่อนขั้นเป็นผู้มีพลังพิเศษระดับสองได้ เพราะเผลอซึมซับผลึกแก่นพลังระดับหนึ่งไปสองเม็ด!
โธ่เอ๊ย เขานี่โง่จริง ๆ! ก่อนหน้านี้ทำไมถึงนึกไม่ถึงนะ!
เฉินเหวินเคอไม่รู้ว่าลุงหูกำลังคิดอะไรอยู่ เห็นอีกฝ่ายเป็นผู้มีพลังพิเศษระดับสอง จึงคิดว่าเขารู้อยู่แล้ว
ใครจะรู้ว่าเขาไม่รู้เรื่องเลย แค่เผลอซึมซับพลังจากผลึกแก่นพลังระดับหนึ่งจนเลื่อนเป็นระดับสองเท่านั้น
แต่บอกพวกเขาไปก็ไม่เสียหาย ยิ่งผู้มีพลังพิเศษมีระดับสูงขึ้น ผู้รอดชีวิตก็ยิ่งรับมือกับซอมบี้ได้ดีขึ้น
“จริงครับ ผลึกแก่นพลังพวกนี้พวกเราช่วยกันฆ่าซอมบี้แล้วเก็บมา พอกลับไปค่อยแบ่งเป็นสิบส่วน คนละส่วน”
เฉินเหวินเคอไม่คิดเก็บเรื่องนี้ไว้คนเดียว เขากับสวี่จื่อหยวนตกลงกันแล้วว่าจะไม่เอาเปรียบใคร แบ่งผลึกแก่นพลังให้เท่า ๆ กัน