“ฉันสงสัยว่านี่คือผลึกแก่นพลังที่ช่วยให้ผู้มีพลังพิเศษเลื่อนระดับได้”
ไป๋ฉาหฉาไม่ได้ปิดบัง พูดไปตามตรง
ต่อให้สวี่จื่อหยวนไม่ถาม เธอก็จะบอกพวกเขาอยู่ดี ไม่ช้าก็เร็วทุกคนต้องรู้อยู่แล้ว
ยิ่งรู้เร็ว ก็ยิ่งเพิ่มพูนความแข็งแกร่งได้เร็ว เธอจะได้ปลอดภัยขึ้นเมื่ออยู่กับพวกเขา
รถเสียหลักไปเล็กน้อย แต่ไม่นานก็ถูกควบคุมกลับมาได้
สีหน้าเหลือเชื่อของสวี่จื่อหยวนยังค้างอยู่บนใบหน้า เขามองออกว่าไป๋ฉาหฉาพูดจริงจัง
เธอไม่ได้ล้อเล่นกับเขา
ข่าวนี้น่าตกตะลึงเกินไป หากสิ่งนี้ช่วยเพิ่มระดับพลังพิเศษได้จริง พวกเขาก็จะแข็งแกร่งขึ้นได้อีก!
แม้สวี่จื่อหยวนจะควบคุมรถที่เสียหลักได้อย่างรวดเร็ว แต่เฉินเหวินเคอที่นั่งอยู่ด้านหลังกลับสังเกตเห็น
เสียงของเฉินเหวินเคอดังมาจากวิทยุสื่อสาร “ไม่เป็นไรใช่ไหม จื่อหยวน?”
สวี่จื่อหยวนส่ายหน้า ก่อนจะนึกขึ้นได้ว่าอีกฝ่ายมองไม่เห็น จึงตอบว่า “ไม่เป็นไร”
เขาเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนเปลี่ยนคำพูด “เอ่อ ก็มีเรื่องนิดหน่อย”
เสียงของเฉินเหวินเคอตึงขึ้น “เกิดอะไรขึ้น?”
เมื่อรู้ว่าเฉินเหวินเคออาจคิดไปไกล สวี่จื่อหยวนจึงรีบพูดว่า “ทุกคนคงหิวแล้วใช่ไหม หาที่พักกันเถอะ”
“ได้”
เฉินเหวินเคอรู้ว่าสวี่จื่อหยวนมีเรื่องจะพูด แต่ทุกคนก็หิวกันจริง ๆ
พวกเขาใช้เวลากว่าสามชั่วโมงกว่าจะฆ่าหมากลายพันธุ์ได้ ตอนนี้ก็ล่วงเข้าช่วงบ่ายแล้ว
เพราะอยู่ในสถานการณ์ตึงเครียดมาตลอด พวกเขาจึงลืมความหิวไปเสียสนิท
ตอนนี้วิกฤตคลี่คลายลงชั่วคราว ความหิวก็กลับมาอีกครั้ง
เสียงของสวี่จื่อหยวนดังขึ้นอีก “หาที่เหมาะ ๆ พักค้างคืนกันเถอะ วันนี้ไม่เดินทางต่อแล้ว พวกเราต้องฟื้นฟูพลังพิเศษด้วย”