รถที่ซ่งเยี่ยนนำออกมาเป็นรถของกู้เซินที่เขาเก็บได้จากจุดพักรถ
นี่เป็นรถเพียงคันเดียวในมิติส่วนตัวของเขา
ซ่งเยี่ยนยังคงเป็นคนขับ ส่วนไป๋ฉาหฉาอุ้มโต้วเปานั่งอยู่ที่เบาะข้างคนขับ
รถเพิ่งออกไปได้ไม่นาน รถสี่คันก็แล่นมาจากทางเมืองบี
พวกเขาคือสวี่จื่อหยวนกับลุงหู
สวี่จื่อหยวนลงจากรถ มองซากลิงกลายพันธุ์ที่เกลื่อนพื้นแล้วขมวดคิ้วแน่น
เมื่อสายตากวาดผ่านรถคันที่คุ้นเคย หัวใจของสวี่จื่อหยวนก็เย็นวาบ
นี่คือรถที่ไป๋ฉาหฉาขับ!
ใบหน้าเขาเขียวคล้ำ ก่อนจะรีบวิ่งไปพร้อมกับเฉินเหวินเคอ
ทั้งสองเดินวนตรวจดูรอบรถ
โชคดีที่ไม่เห็นใครอยู่ในรถ และไม่พบร่องรอยเลือดแม้แต่น้อย พวกเขาจึงค่อยโล่งใจขึ้นบ้าง
“ดูท่าไป๋ฉาหฉาจะไม่ได้อยู่ในรถ”
“ศพเกลื่อนพื้น ผลึกแก่นพลังถูกควักไปหมดแล้ว ไม่รู้ว่าเกี่ยวข้องกับไป๋ฉาหฉาหรือเปล่า”
“ไม่รู้ว่าเธอไปอยู่ที่ไหน ถูกคนช่วยไปแล้วหรือว่า...”
สวี่จื่อหยวนกับเฉินเหวินเคอสบตากัน
“เดินทางต่อเถอะ เร่งความเร็ว ดูว่าข้างหน้าจะหาเธอเจอไหม”
“อืม”
ทั้งสองกลับขึ้นรถ เล่าสถานการณ์ให้คนอื่นฟัง จากนั้นรถทั้งสี่คันก็เร่งความเร็วออกเดินทาง
-
ไป๋ฉาหฉาไม่รู้เลยว่าสวี่จื่อหยวนกับพวกกำลังตามหาเธอ
ตอนนี้เธอกับซ่งเยี่ยนกำลังผ่านหมู่บ้านเล็ก ๆ แห่งหนึ่ง
ซ่งเยี่ยนจอดรถริมทาง ส่วนไป๋ฉาหฉานั่งอยู่บนหลังคารถ ยกกล้องส่องทางไกลขึ้นเล็งเข้าไปในหมู่บ้าน
ถ้าลงจากทางด่วนตรงนี้ แล้วขับไปตามถนนคอนกรีตใต้สะพานทางด่วน ก็จะไปถึงหมู่บ้านพอดี
สองข้างถนนคอนกรีตที่คดเคี้ยวมีบ้านเรือนอยู่ประปราย
ประชากรมีไม่มาก แค่สิบกว่าครัวเรือน