ภายในวิลล่าหลังหนึ่งในหมู่บ้านจี๋เสียง
ไป๋ลู่พลันลืมตาขึ้น ก่อนกระโดดลงจากเตียงแล้ววิ่งลงชั้นล่างทันที
ความตื่นเต้นปรากฏชัดบนใบหน้า
“ฉาหฉา ฉาหฉา ฉันขึ้นระดับสามแล้ว!”
เสียงมาถึงก่อนตัว
ไป๋ฉาหฉากำลังหยอกเล่นกับโต้วเปา พอได้ยินเสียงก็เงยหน้าขึ้นยิ้ม “ยินดีด้วยนะ”
อวิ๋นอี้กำลังวิดพื้นอยู่ภายใต้การควบคุมของซ่งเยี่ยน พอได้ยินเสียงก็ยิ่งตื่นเต้นกว่าไป๋ลู่เสียอีก “โห ดีเลย งั้นเรากินข้าวกัน แล้วค่อยออกไปล่าซอมบี้ข้างนอกต่อเถอะ”
เขายอมออกไปฆ่าซอมบี้ข้างนอก ยังดีกว่าต้องรับมือกับการฝึกสุดโหดของซ่งเยี่ยน
ซ่งเยี่ยนไม่ใช่คนแล้ว กระดูกทั่วร่างเขาแทบจะแหลกเป็นชิ้น ๆ อยู่แล้ว
“หิวแล้ว หิวมากเลย หิวจริง ๆ รีบกินข้าวกันเถอะ”
อวิ๋นอี้พูดพลางมองไป๋ฉาหฉาด้วยสายตาขอความช่วยเหลือ
“น้องฉาหฉา เธอก็หิวแล้วใช่ไหม เหมือนฉันได้ยินเสียงท้องเธอร้องนะ”
ไป๋ฉาหฉา “……”
ท้องเธอร้องตอนไหนกัน อวิ๋นอี้แต่งเรื่องขึ้นมาเองทั้งนั้น
แต่เมื่อเห็นสีหน้าเว้าวอนของเขา ไป๋ฉาหฉาก็กระแอมเบา ๆ “อืม… ก็หิวนิดหน่อยจริง ๆ”
ไป๋ลู่กระโดดลงจากชั้นบนรวดเดียวสามขั้น พอได้ยินไป๋ฉาหฉาบอกว่าหิวก็รีบพูดทันที “ฉันไปทำอาหารเดี๋ยวนี้เลย อีกเดี๋ยวก็เสร็จแล้วนะ”
พูดจบก็เลี้ยวเข้าครัวไปทันที
อวิ๋นอี้เองก็ไม่อยากอยู่ในห้องนั่งเล่นนานแล้ว
“ฉันไปช่วยล้างผักนะ”
เขารีบตามเข้าไปในครัว
ซ่งเยี่ยนยิ้มอย่างจนใจ
เขาเดินช้า ๆ ไปนั่งบนโซฟาตรงข้ามไป๋ฉาหฉา แล้วเอ่ยว่า “บ่ายนี้เราไปทางตะวันออกกัน ที่นั่นมีโรงเรียนมัธยมชื่อดังแห่งหนึ่ง แบ่งเป็นวิทยาเขตมัธยมต้นกับมัธยมปลาย ข้างโรงเรียนยังมีตลาดค้าส่งขนาดใหญ่อีกด้วย รอบ ๆ เป็นย่านที่พักของนักเรียน คนอยู่หนาแน่น น่าจะมีซอมบี้ระดับสูง”