ไป๋ฉาหฉาไม่ได้ลุกขึ้นทันที ยังคงนอนอยู่บนพื้นแล้วหลับตาลง
เธอคิดในใจเงียบ ๆ ว่าออกไป
เมื่อลืมตาขึ้นอีกครั้ง เธอก็กลับมาอยู่บนเตียงแล้ว
เธอเข้าไปในมิติอีกครั้ง
ตอนนี้ในที่สุดเธอก็มั่นใจแล้วว่า มิติที่เห็นอยู่ตรงหน้า ซึ่งดูไม่เหมือนมิติเลยสักนิดนี้ เป็นมิติของเธอจริง ๆ!
แถมยังเป็นมิติที่ตัวเธอเองเข้าไปได้ด้วย!
ไป๋ฉาหฉาพลิกตัวลุกขึ้นนั่ง ก่อนจะยืนขึ้นแล้วเริ่มสำรวจโลกใบใหม่อย่างละเอียด
หลังจากมองไปรอบ ๆ เธอก็รู้สึกขึ้นมาอีกอย่าง
ที่นี่ช่างเหมือนดินแดนลับขนาดย่อมในนิยายบำเพ็ญเซียนไม่มีผิด
จะเรียกว่าโลกใบใหม่ก็ไม่ถูกนัก พูดให้เคร่งครัด ที่นี่คือหุบเขาขนาดมหึมา
มีภูเขาล้อมรอบทั้งสี่ด้าน
แนวเขาซ้อนสลับกัน ยอดสูงเสียดเมฆปกคลุมด้วยหมอก
ไกลออกไปมีน้ำตกไหลทิ้งตัวลงมาจากที่สูงราวสามพันฉื่อ สายน้ำรวมกันเป็นแม่น้ำสายหนึ่งแล้วคดเคี้ยวไหลลงไป
เธอตั้งใจฟังดู ในภูเขาน่าจะมีสัตว์ป่าอยู่เป็นแน่ บางครั้งฝูงนกก็แตกตื่นบินขึ้น วนอยู่บนท้องฟ้า
ไป๋ฉาหฉาพบว่าทั้งสายตา การได้ยิน การดมกลิ่น และพลังจิตของเธอในมิตินี้แข็งแกร่งขึ้นมาก
ที่นี่เธอมองเห็นและได้ยินได้ไกลมาก
เธอมีลางสังหรณ์ว่า ทุกต้นไม้ใบหญ้าในมิตินี้ล้วนอยู่ภายใต้การควบคุมของเธอ
แม้กระทั่ง…
ไป๋ฉาหฉายื่นมือออกไป นกตัวหนึ่งที่อยู่ไกลออกไปก็พลันถูกจับมาอยู่ในมือเธอ
นกตัวนั้นกลับไม่ดิ้นรนอยู่ในมือเธอเลยสักนิด ราวกับยอมให้เธอจัดการตามใจ
เธอคลายมือ ปล่อยนกให้บินไป