ไป๋ฉาหฉารู้สึกร้อนวูบไปทั้งตัวขึ้นมาอย่างกะทันหัน
ไม่นานนัก ความรู้สึกร้อนวูบก็หายไป
ร่างกายที่เมื่อครู่ยังเหนื่อยล้าแทบหมดแรง พลันเปี่ยมไปด้วยพละกำลัง
เธอขยับแขนขาเล็กน้อย และพบว่าไม่มีความเหนื่อยล้าเหลืออยู่เลย
เธอไม่มีเวลามาเก็บแอปเปิลสีชมพูต่อ รีบวิ่งไปยังต้นไม้ใหญ่ที่อยู่ไม่ไกล แล้วชกเข้าที่ลำต้น
“เพียะ”
ลำต้นไม้พลันปริแตกเป็นรอยแยก
ไป๋ฉาหฉาตะลึงงัน เรี่ยวแรงของเธอเพิ่มขึ้นมากขนาดนี้ได้อย่างไรกัน!
เพียงครุ่นคิดเล็กน้อย เธอก็เข้าใจสาเหตุ
ต้องเป็นเพราะแอปเปิลสีชมพูแน่ ๆ แอปเปิลสีชมพูประหลาดลูกนี้ฟื้นฟูพละกำลังได้อย่างรวดเร็ว แถมยังช่วยเพิ่มสมรรถภาพร่างกายอีกด้วย
เกินธรรมชาติไปแล้ว!
ต่อไปเวลาเธอสู้กับซอมบี้ หากเหนื่อยล้าหรือใช้พลังจิตมากเกินไป ก็แค่กินแอปเปิลสีชมพูสักลูก พลังชีวิตก็ฟื้นกลับมาเต็มเปี่ยม!
น่าเสียดายที่มันออกผลแค่หกลูก ตอนนี้เธอกินไปแล้วหนึ่งลูก เหลืออีกห้าลูก
หลังจากวุ่นวายอยู่นาน เธอก็เริ่มรู้สึกเหนื่อย จึงออกจากมิติส่วนตัวเพื่อพักผ่อน
หางตาเหลือบมองนาฬิกาปลุกบนโต๊ะข้างเตียงอีกครั้ง
ตีสามแล้ว
ไป๋ฉาหฉาที่กำลังจะเข้านอนพลันลืมตาขึ้น
เธอจำได้ว่าตอนพลิกตัวไปมานอนไม่หลับ จนตัดสินใจเข้าไปฝึกในมิติส่วนตัว เธอก็เหลือบมองนาฬิกาปลุกเหมือนกัน ตอนนั้นก็เป็นเวลาตีสามพอดี!
เธอฝึกอยู่ในมิติตั้งนาน พอออกมาแล้วเวลากลับไม่เปลี่ยนเลยสักนิดหรือ?