สวี่จื่อหยวนกับคนอื่น ๆ เร่งตามมาตลอดทาง แต่ก็ไม่เห็นแม้แต่เงาของไป๋ฉาหฉา
พอตกเย็น พวกเขาก็จำต้องหาที่พักชั่วคราว
ตอนกลางคืนอันตรายกว่ากลางวันมาก พวกเขาไม่กล้าเดินทางต่อในเวลากลางคืน
เลี่ยวเสี่ยวอวี่ตาไว มองเห็นถนนคอนกรีตสายหนึ่งใต้ทางด่วนที่รถวิ่งผ่านได้ ไกลออกไปมีบ้านเรือนให้เห็นลาง ๆ ดูเหมือนจะเป็นหมู่บ้าน
ทุกคนจึงตัดสินใจไปขอพักค้างคืนในหมู่บ้าน
สวี่จื่อหยวนขับรถนำอยู่คันหน้า เลี่ยวเสี่ยวอวี่นั่งเบาะข้างคนขับ ส่วนไป๋หย่าอี้นั่งเบาะหลัง
เฉินเหวินเคอพาอู๋ฉิงฉิงขับรถบรรทุกที่บรรทุกเสบียงเต็มคันตามหลังมา
ถัดไปด้านหลังเป็นรถอีกสองคันของลุงหูกับคนอื่น ๆ
รถทั้งสี่คันค่อย ๆ แล่นเข้าไปในหมู่บ้าน
ไป๋หย่าอี้เอ่ยเสียงเบา “ไม่รู้ว่าชาวบ้านในหมู่บ้านยังอยู่กันหรือเปล่า มีใครกลายเป็นซอมบี้บ้างไหม”
เลี่ยวเสี่ยวอวี่ไม่ใส่ใจ “ถ้ามีซอมบี้ก็ฆ่าทิ้งสิ หมู่บ้านดูไม่ใหญ่ ต่อให้กลายเป็นซอมบี้กันหมดก็คงมีไม่มาก ไม่มีซอมบี้เลยยิ่งดี พวกเราไม่ใช่คนเลว แค่ขอพักคืนเดียว อย่างมากก็ให้ค่าตอบแทนพวกเขาหน่อย ยังไงพวกเขาก็ต้องยอมช่วยเราอยู่แล้ว”
ไป๋หย่าอี้คิดว่าเลี่ยวเสี่ยวอวี่ยังไร้เดียงสาเกินไป มองเรื่องต่าง ๆ ง่ายดายเกินไป
บางครั้งคนก็น่ากลัวกว่าซอมบี้เสียอีก
ถ้าคนในหมู่บ้านนี้คิดจะแย่งเสบียงของพวกเขาจะทำอย่างไร
ตอนนี้เธอไม่อยากให้เสบียงบนรถบรรทุกเสียหายแม้แต่น้อย ส่วนเสบียงในมิติส่วนตัว เธอก็ไม่เต็มใจเอาออกมาใช้
แม้ในใจจะดูแคลนคำพูดไร้เดียงสาของเลี่ยวเสี่ยวอวี่ แต่เธอก็ไม่ได้โง่ถึงขั้นพูดออกมาตรง ๆ