เช้าตรู่ ไป๋ฉาฉายังไม่ทันลืมตาที่งัวเงียจากการนอนเต็มที่
หลิวผิงกับพวกชายฉกรรจ์ที่แขนเต็มไปด้วยรอยสักก็ล้อมพวกเขาไว้หมดแล้ว
เสียงคำรามด้วยความโกรธแค้นของหลิวผิงดังก้องอยู่ข้างหูทุกคน
“ตกลงใครฆ่าคุณชายของฉัน! ถ้าแน่จริงก็ออกมายืนตรงนี้!”
สมองของไป๋ฉาฉาที่ยังไม่ตื่นเต็มที่อยู่แล้ว ยิ่งมึนงงหนักกว่าเดิมเพราะเสียงตะโกนของเขา
…กู้เซินถูกฆ่าแล้วเหรอ?
ให้ตายสิ! กู้เซินตายแล้วเหรอ?
ไป๋ฉาฉาพลิกตัวลุกพรวดขึ้นนั่ง ดวงตาเบิกกว้างราวกับระฆังทองแดง!
เรื่องนี้ไม่เหมือนกับในนิยายต้นฉบับเลยสักนิด! ต่างกันคนละเรื่อง!
กู้เซินตายได้ยังไงกัน…
คราวนี้แย่แล้ว ดูท่าคงต้องสู้กันจนกว่าจะมีฝ่ายใดฝ่ายหนึ่งตายถึงจะจบเรื่องได้
แววตาของไป๋ฉาฉาเย็นเยียบ เธอคว้าขวานจู่โจมปีศาจของตัวเองออกไปทันที
ตอนที่เธอออกไป สวี่จื่อหยวนกับคนอื่น ๆ กำลังเผชิญหน้ากับหลิวผิงอยู่แล้ว
“พวกเราไม่ได้ฆ่าคุณชายกู้”
น้ำเสียงของสวี่จื่อหยวนยังสงบนิ่งพอสมควร แต่น่าเสียดายที่หลิวผิงไม่ยอมเชื่อ
“ถ้าไม่ใช่พวกแกแล้วจะเป็นใครได้อีก! พวกตัวซวย! พวกแกเพิ่งมาถึง คุณชายก็เกิดเรื่อง! วันนี้ไม่มีใครหนีไปได้ทั้งนั้น! พวกแกต้องตายให้หมด!”
ลุงหูก้าวออกมาในตอนนั้นเช่นกัน เขาขมวดคิ้วแล้วพูดว่า “พวกเรายังไม่รู้ด้วยซ้ำว่าคุณชายของพวกคุณหน้าตาเป็นยังไง จะฆ่าเขาได้ยังไง ไม่ใช่พวกเราจริง ๆ คนทำต้องรับผิด คนไม่เกี่ยวก็อย่าดึงเข้าไปพัวพัน ปล่อยพวกเราไปเถอะ!”
“หึ! อยากไปเหรอ? ฝันไปเถอะ! พวกแกสมรู้ร่วมคิดกันทั้งนั้น! เว้นเสียแต่ว่า…พวกแกจะหาตัวคนต้นเรื่องมาให้ฉัน!”
ลุงหูโต้แย้งอย่างมีเหตุผล “เมื่อคืนพวกเราไม่ได้ออกจากร้านอาหารเลยสักคน คุณถามคนที่ออกลาดตระเวนเมื่อคืนได้”