ภายในจุดพักรถ ท่ามกลางห่ากระสุน เลี่ยวเสี่ยวอวี่สร้างโล่ดินขึ้นมาป้องกัน พร้อมกับเฉินเหวินเคอที่ปล่อยใบมีดวายุออกมา ทั้งคู่ช่วยคุ้มกันไป๋หย่าอี้กับอู๋ฉิงฉิงให้ถอยออกไป
สวี่จื่อหยวนคอยปิดท้าย เขาโยนลูกบอลสายฟ้าออกไปทีเดียวเจ็ดแปดลูก พวกชายแขนลายก็ล้มลงเป็นแถบ
ผู้มีพลังพิเศษระดับหนึ่งห้าหกคนที่มีหลิวผิงรวมอยู่ด้วย ไม่ใช่คู่มือของพวกเขาที่มีพลังระดับสามเลย
ยิ่งกระสุนในมือมีไม่พอ ไม่นานปืนที่ถืออยู่ก็กลายเป็นเศษเหล็ก
หลิวผิงไม่คิดเลยว่าคนพวกนี้จะซ่อนฝีมือกันไว้ทุกคน พวกเขาไม่ใช่คนที่ตนจะไปหาเรื่องได้เลย!
เมื่อเห็นว่าตัวเองสู้ไม่ได้ เขาจึงถูกลูกน้องหลายคนล้อมไว้ตรงกลาง เตรียมหนีเอาตัวรอด
แต่เพิ่งหันหลังวิ่งไปได้สองก้าว ลูกบอลสายฟ้าก็พุ่งมาจากด้านหลัง กระแทกใส่เขาอย่างกะทันหัน หนังศีรษะมีควันลอยขึ้นทันที กะโหลกด้านหลังปริเป็นรอย เลือดไหลทะลักลงมา
ไป๋ฉาหฉากลัวว่าพวกเขาจะกลายเป็นซอมบี้หลังตาย จึงรีบซ้ำอย่างรวดเร็ว ฟันหัวพวกเขาขาด
พวกชายแขนลายแตกฮือหนีไปคนละทิศคนละทาง คนกลุ่มนี้แข็งแกร่งเกินไป พวกเขามาให้ฆ่าชัด ๆ
ส่วนพวกปลาซิวปลาสร้อยที่เหลือเป็นคนธรรมดา ไม่มีทางสร้างภัยได้ สวี่จื่อหยวนจึงไม่ได้ตามไปไล่ล่า
ในวันสิ้นโลก หากไม่มีใครคุ้มครอง พวกนั้นก็อยู่รอดได้ยาก ไม่จำเป็นต้องลงมือเองด้วยซ้ำ
เมื่อออกจากจุดพักรถ
ไป๋หย่าอี้หน้าซีดเผือด มือหนึ่งเช็ดน้ำตา อีกมือรักษาแขนตัวเองเงียบ ๆ ยังดีที่ตอนนี้เธอเป็นผู้มีพลังรักษาระดับสาม ไม่อย่างนั้นแขนข้างนี้คงใช้การไม่ได้แล้ว!
บรรยากาศระหว่างทั้งหกคนหนักอึ้งอยู่บ้าง