ความรู้สึกวิงเวียนเกิดขึ้นเพียงชั่วครู่ แล้วก็หายไปอย่างรวดเร็ว
อีกสองคนไม่ทันสังเกตเห็นความผิดปกติของเธอเมื่อครู่ แต่ไป๋ฉาหฉากลับรู้สึกประหลาดใจและไม่แน่ใจ
เธอล้วงมือเข้าไปในกระเป๋าเป้ ข้างในมีน้ำหนึ่งขวดที่เธอใส่ไว้ก่อนออกจากบ้าน
เธอคิดในใจเงียบ ๆ ว่า: เก็บ!
ผลคือ น้ำขวดนั้นหายไปจริง ๆ!
เธอจินตนาการถึงรูปร่างของน้ำขวดนั้นอีกครั้ง แล้วคิดว่า: น้ำ!
น้ำขวดนั้นก็ปรากฏขึ้นในมือเธออีกครั้ง
ให้ตายสิ!
ไป๋ฉาหฉาหยิบขวดน้ำจากกระเป๋าเป้ออกมาดูอย่างตะลึงงัน ก่อนจะเปิดฝาดื่มไปสองอึก
เธอพยายามสงบใจที่กำลังตื่นเต้น
อย่าดูแค่ภายนอกที่เหมือนเธอจะนิ่งสงบ แท้จริงแล้วในใจเธอกำลังกรีดร้องลั่น!
ดูท่าสวรรค์คงรู้ตัวว่าทำผิด ถึงได้โยนเธอเข้ามาในนิยายวันสิ้นโลกอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย นี่คงเป็นการชดเชยให้เธอสินะ?
ให้เธอสมปรารถนา ได้อย่างที่หวัง
ใช่ไหมล่ะ ใช่ไหม?
ต้องใช่แน่ ๆ!
น่าเสียดายที่ตอนนี้ยังไม่ใช่เวลามาศึกษาพลังพิเศษชนิดใหม่นี้
ไป๋ฉาหฉาจึงได้แต่ข่มความตื่นเต้นที่แทบรอไม่ไหวเอาไว้ก่อน แล้วแสร้งทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้ คุ้ยกองเสื้อผ้าต่อไป
แต่คราวนี้ เธออาศัยเสื้อผ้าบังสายตา แอบเก็บแบบที่ตัวเองชอบเข้าไปในมิติอย่างลับ ๆ
มีมิตินี่มันดีจริง ๆ!
ไม่คิดเลยว่าถึงจะไม่มีสร้อยหยกแล้ว เธอก็ยังปลุกพลังมิติขึ้นมาได้
หลังจากไป๋หย่าอี้เลือกเสื้อผ้าเสร็จ สวี่จื่อหยวนก็เปิดประตูม้วนขึ้น
“ไหน ๆ ก็มาถึงใจกลางเมืองแล้ว จะกลับมือเปล่าไม่ได้ ไปกวาดของใช้ในชีวิตประจำวันกับอาหารกันเถอะ”
“ได้เลย” ไป๋ฉาหฉาแทบอยากให้เป็นอย่างนั้นอยู่แล้ว