หลังอาเจียนอยู่พักหนึ่ง ไป๋ฉาหฉาก็รู้สึกสบายขึ้นมากในที่สุด
นี่เป็นครั้งแรกที่ฆ่าซอมบี้ เธอยังไม่มีประสบการณ์ เลือดกับเนื้อกระเด็นไปทั่ว ต้องฝึกให้มากกว่านี้
ฝึกฝนจนชำนาญย่อมเกิดผล ทักษะล้วนได้มาจากการลงมือปฏิบัติ
เธอสะบัดคราบสกปรกบนฝ่ามือ ก่อนกำมีดสั้นในมือแน่น
ไม่รอให้สวี่จื่อหยวนพูด เธอก็เดินออกจากตรอกไปหาซอมบี้ที่พลัดหลงตัวอื่น ๆ ด้วยตัวเอง เพื่อฝึกมือ
บริเวณที่สวี่จื่อหยวนเลือกเหมาะกับมือใหม่ที่ต้องการฝึกฝนมาก
ซอมบี้มีไม่มาก แถมยังกระจายตัวกันอยู่ห่าง ๆ
เธอเองก็ไม่กล้าประมาท ซอมบี้ที่มีจำนวนมากเธอไม่คิดจะไปหาเรื่องตายหรอก
เริ่มฝึกจากหนึ่งต่อหนึ่ง จากนั้นก็หนึ่งต่อสอง หนึ่งต่อสาม หนึ่งต่อสี่... ไปจนถึงหนึ่งต่อหลายคน
ค่อยเป็นค่อยไป นกที่เชื่องช้าย่อมต้องเริ่มบินก่อน สักวันเธอจะแข็งแกร่งขึ้น!
ก่อนฝนดำจะมาถึง เป็นช่วงเวลาที่เหมาะที่สุดสำหรับปรับตัวให้ชินกับซอมบี้
อย่างไรเสีย ซอมบี้ในวันข้างหน้าก็คงไม่อ่อนข้อให้เหมือนตอนนี้แล้ว
กลิ่นชวนคลื่นไส้นี่ก็ต้องรีบปรับตัวให้ชินเหมือนกัน
-
สวี่จื่อหยวนเห็นไป๋ฉาหฉาขยันขันแข็ง ถึงกับออกไปหาซอมบี้ล่าเองแล้ว ก็รู้สึกปลื้มใจอยู่บ้าง
ความรู้สึกที่เขามีต่อไป๋ฉาหฉาก็ดีขึ้นเล็กน้อย
จากนั้นเขาจึงหันไปมองไป๋หย่าอี้ที่อยู่ข้าง ๆ ซึ่งใบหน้ายังซีดเซียวอยู่บ้าง
เมื่อเห็นเธอยังคงมองไปทางที่ไป๋ฉาหฉาจากไปไม่หยุด เขาจึงคิดว่าเธอเป็นห่วงไป๋ฉาหฉา และเอ่ยปลอบว่า
“ไม่ต้องเป็นห่วงมากหรอก เธอเป็นแค่คนธรรมดา ถ้าไม่พยายาม ต่อไปคงเอาชีวิตรอดในวันสิ้นโลกได้ยาก ตอนเธอฆ่าซอมบี้ ฉันจะคอยดูให้เท่าที่ทำได้ ไม่ปล่อยให้เกิดเรื่องขึ้นหรอก”