ชายฉกรรจ์สิบกว่าคนบนชั้นสองแทบทั้งหมดอยู่ระดับสอง มีเพียงคนเดียวที่อยู่ระดับสาม แม้จำนวนคนจะมากกว่าฝ่ายพวกเขาถึงสองเท่า แต่ด้านระดับพลังกลับเป็นรอง
สวี่จื่อหยวนทั้งเก้าคนได้รับบาดเจ็บเพียงแผลถลอกเล็กน้อย ถึงอย่างนั้นก็จัดการคนกว่าสิบคนบนชั้นสองได้หมด
ที่แปลกก็คือ พวกเขาก่อเรื่องเสียงดังขนาดนี้ คนข้างนอกบ้านไม่น่าจะไม่ได้ยิน
หรือพวกนั้นมั่นใจเกินไป คิดว่าคนชั้นสองจะจับพวกเขาขังไว้อีกครั้ง? ก็อาจเป็นไปได้เหมือนกัน
สวี่จื่อหยวนให้ไป๋หย่าอี้ขึ้นไปพาตัวลงมา จากนั้นกวาดตามองเธอตั้งแต่หัวจรดเท้า เมื่อเห็นว่าสภาพโดยรวมของเธอยังดูดี เขาก็โล่งใจขึ้นมาก
ถึงอย่างนั้น เขาก็ยังเอ่ยถามไถ่ด้วยความห่วงใยอยู่สองสามคำ ไป๋หย่าอี้ยังคงอ่อนโยนและนุ่มนวลเหมือนแต่ก่อน น้ำเสียงก็ไม่เปลี่ยนไปเลย
ไม่นึกเลยว่าคนที่ปกติเอาแต่ร้องไห้กระจองอแง จะเข้มแข็งได้ถึงขนาดนี้ในยามคับขัน
สวี่จื่อหยวนแปลกใจอยู่บ้าง แต่ในใจก็รู้สึกยินดีไม่น้อย บางทีเหตุการณ์ครั้งนี้อาจทำให้ไป๋หย่าอี้เติบโตขึ้น
ตอนนี้โลกเข้าสู่วันสิ้นโลกแล้ว หากยังเอาแต่ร้องไห้กระจองอแง ก็มีแต่จะทำให้คนอื่นไม่ชอบ ต่อให้เธอจะมีพลังสายรักษาที่หาได้ยาก เขาก็ไม่อยากให้ไป๋หย่าอี้เป็นตัวถ่วงของทีม
ทุกคนกลับลงมาที่ชั้นหนึ่งอีกครั้ง
เฉินเหวินเคอกับลุงหูพาคนตรวจค้นชั้นหนึ่งทั่วทั้งชั้นแล้ว แต่ไม่พบอะไรเลย
เหลือเพียงพวกผู้หญิงไม่กี่คนที่ยังนั่งกอดกันอยู่ตรงเดิม
เฉินเหวินเคอถามพวกเธอว่า “หลังจากพวกเราออกไปเมื่อกี้ มีใครมาที่ชั้นหนึ่งไหม?”
พวกผู้หญิงส่ายหน้า คนหนึ่งชื่อจางชุ่ยชุ่ยถูกดันออกมา เธอพูดอย่างระมัดระวังว่า “ไม่มีใครมาค่ะ”
เฉินเหวินเคอรู้สึกแปลกใจ จึงหันไปพูดกับสวี่จื่อหยวนว่า “จื่อหยวน ฉันรู้สึกว่ามีอะไรไม่ชอบมาพากล”