ซ่งเยี่ยนค้นตัวหลี่เปียวอยู่ครู่หนึ่ง แล้วก็พบผลึกแก่นพลังสีเหลืองในกระเป๋ากางเกงของเขาจริง ๆ
เขายัดผลึกแก่นพลังใส่กระเป๋าตัวเอง ก่อนบอกไป๋ฉาหฉาว่า “ไปกันเถอะ”
ไป๋ฉาหฉาพยักหน้า ทั้งสองปล่อยเถาวัลย์ออกมาทางหน้าต่าง แล้วปีนลงไป
ซ่งเยี่ยนอดชื่นชมความสามารถของไป๋ฉาหฉาในใจอีกครั้งไม่ได้
เขายังแอบดีใจอยู่ลึก ๆ คิดว่าการที่ไป๋ฉาหฉาใช้พลังพิเศษต่อหน้าเขา เป็นสัญญาณว่าเธอไว้ใจเขา
เมื่อกลับไปถึงที่ซ่อนตัวเมื่อตอนบ่าย
ซ่งเยี่ยนหยิบเต็นท์สองหลังออกมากาง จากนั้นปูผ้าห่มให้เรียบร้อย แล้วบอกไป๋ฉาหฉาว่า “เธอนอนเถอะ ฉันจะเฝ้าเอง พรุ่งนี้เช้าค่อยออกเดินทาง”
ไป๋ฉาหฉายิ้มน้อย ๆ ก่อนพูดเสียงเรียบว่า “ฉันเฝ้าเองดีกว่า คุณรีบดูดซับผลึกแก่นพลังระดับสี่นั่น แล้วเลื่อนระดับเถอะ”
ซ่งเยี่ยนนึกถึงเมื่อคืนที่ไป๋ฉาหฉาเฝ้ายามเหมือนกัน เขากำลังจะพูดอะไรต่อ แต่ไป๋ฉาหฉาก็เอ่ยขึ้นก่อนว่า “เลื่อนระดับพลังสายมิติของคุณก่อน”
พูดจบ เธอก็ไม่มองซ่งเยี่ยนอีก หันหลังเดินเข้าเต็นท์ของตัวเองไปทันที
เดิมทีซ่งเยี่ยนตั้งใจจะเลื่อนระดับพลังสายไฟฟ้าก่อน เพราะคิดว่าพลังโจมตีของมันแข็งแกร่งกว่า แต่ตอนนี้เขาตัดสินใจทำตามที่ไป๋ฉาหฉาบอก เลื่อนระดับพลังสายมิติก่อน
ซ่งเยี่ยนเหลือบมองเต็นท์ของไป๋ฉาหฉาอีกครั้ง แล้วหันกลับเข้าเต็นท์ตัวเองเพื่อเลื่อนระดับ
ส่วนไป๋ฉาหฉา พอเข้าเต็นท์แล้วก็วางโต้วเปาไว้ข้างใน ก่อนจะเข้าไปในมิติส่วนตัว
เธอทิ้งตัวลงบนเก้าอี้เอนใต้ต้นไม้พลังพิเศษเหมือนทุกครั้ง
ไป๋ฉาหฉาจ้องผลพลังพิเศษเหนือศีรษะอย่างตะลึงงัน
เธอยกนิ้วนับผลไม้บนต้น แล้วหยิกตัวเองทีหนึ่ง ก่อนกะพริบตาปริบ ๆ