หลี่เซี่ยงสังเกตเห็นรถของไป๋ฉาหฉาเป็นคนแรก เขาอดพูดไม่ได้ว่า “นั่นไม่ใช่ผู้หญิงที่อยู่ในทีมของหัวหน้าสวี่หรอกหรือ? ทำไมถึงขับรถไปคนเดียวล่ะ?”
เถียนเถียนก็เห็นเหมือนกัน อย่างไรเสียผู้หญิงคนนั้นก็สวยเกินไป แค่เห็นครั้งแรกก็ทำให้คนจดจำไม่ลืม อยากลืมก็ยาก
เธอเดาว่า “หรือว่าหัวหน้าสวี่กับคนอื่น ๆ จะเกิดเรื่องขึ้นแล้ว?”
ขณะกำลังคิด รถอีกสองคันก็แล่นตามมาจากด้านหลัง คนที่อยู่ในรถคือสวี่จื่อหยวนกับพวกเขา
ลุงหูถอนหายใจโล่งอก เมื่อครู่เขาก็นึกว่าพวกนั้นเกิดเรื่องไปแล้วเหมือนกัน
สวี่จื่อหยวนเลื่อนกระจกลงแล้วถามว่า “ลุงหู พวกคุณเห็นฉาหฉาไหม?”
เถียนเถียนถามว่า “หมายถึงผู้หญิงสวย ๆ ที่เพิ่งขับผ่านไปเมื่อกี้หรือคะ?”
สวี่จื่อหยวนชะงักไป ก่อนพยักหน้า “ใช่ เธอนั่นแหละ”
“เธอเพิ่งผ่านไปค่ะ”
“อ้อ ขอบคุณ”
สวี่จื่อหยวนกำลังจะไป แต่พอเห็นรถของพวกเขาถูกกระสุนยิงจนเสียหาย ก็ครุ่นคิดแล้วถามขึ้นอีกครั้งว่า “ต้องการให้ช่วยไหม?”
แม้จะกระดากใจอยู่บ้าง ลุงหูก็ยังตอบว่า “ถ้าหัวหน้าสวี่ช่วยพวกเราได้ก็ดีเลย!”
สวี่จื่อหยวน “...ได้”
แม้ในใจอยากรีบเดินทางต่อ แต่เส้นทางไปเมืองเอมีเพียงสายนี้ ต่อให้ช้าลงหน่อยก็ยังตามไป๋ฉาหฉาทัน เขาจึงตัดสินใจช่วยลุงหูกับพวกก่อน
ส่วนทางด้านไป๋ฉาหฉา มีชายคนหนึ่งมาขวางทางเธอไว้
เขาเปลี่ยนเสื้อผ้าเป็นชุดสะอาด ดูเหมือนจะอาบน้ำมาแล้วด้วย ทั่วทั้งตัวจึงดูสดชื่นขึ้นมาก
ร่างสูงใหญ่ยืนขวางอยู่กลางถนนตรงหน้ารถอย่างสบาย ๆ ไม่เหลือสภาพกระอักกระอ่วนเหมือนเมื่อคืนในกรงเหล็กใบใหญ่แล้ว