หลังไป๋ฉาฉาจากไป บรรยากาศฝั่งทีมของสวี่จื่อหยวนก็หม่นหมองลงไม่น้อย
ทุกคนต่างมีเรื่องให้คิด
ไป๋หย่าอี้เห็นว่าน้ำตาของตัวเองไม่ได้รับความใส่ใจจากใครสักคน ในใจก็อัดอั้นด้วยความขุ่นเคือง
แต่เรื่องนี้ยังไม่ใช่สิ่งที่ทำให้เธอกลุ้มใจที่สุด
ตอนนี้เธอไม่มีเวลามาสนใจท่าทีที่สวี่จื่อหยวนกับคนพวกนั้นมีต่อเธอแล้ว
เธอกำลังตรวจสอบมิติส่วนตัวของตัวเอง
ก่อนหน้านี้เธอสังเกตเห็นแล้วว่ามิติของเธอมีบางอย่างผิดปกติ แต่คิดว่าเป็นแค่ภาพลวงตา จึงไม่ได้ใส่ใจ
เมื่อครู่นี้เอง ตอนที่เธอจะหยิบน้ำจากมิติออกมาดื่ม จู่ ๆ ก็พบว่ามิติของเธอกำลังเล็กลง!
ตอนนี้มิติของเธอเต็มไปด้วยเสบียงที่เก็บรวบรวมมาแล้ว เพราะพวกเขายังมีเสบียงอีกหนึ่งคันรถบรรทุกให้ใช้ก่อน
แต่ทุกครั้งที่เธอหยิบของออกจากมิติ พื้นที่ที่ของชิ้นนั้นเคยกินอยู่ก็จะหายไป
หมายความว่ามิติของเธอกลายเป็นของใช้ครั้งเดียว!
หยิบของออกมาได้อย่างเดียว แต่เก็บอะไรเข้าไปอีกไม่ได้แล้ว พอเอาเสบียงทั้งหมดในมิติออกมา มิติของเธอก็จะหายไปด้วย!
ทำไมถึงกลายเป็นแบบนี้ได้?
ก่อนหน้านี้มิติของเธอไม่ได้เป็นแบบนี้นี่นา!
เรื่องแบบนี้เริ่มขึ้นตั้งแต่เมื่อไรกัน?
เหมือนจะเริ่มหลังจากเธอคืนสร้อยคอหยกให้ไป๋ฉาฉา!
แต่เธอจัดการทำให้หยกชิ้นนั้นร้าวไปแล้วไม่ใช่หรือ!
หรือว่าต่อให้ร้าวแล้วก็ยังใช้ได้?
แต่ไป๋ฉาฉาคงนึกไม่ถึงแน่ว่าต้องหยดเลือดลงไปก่อนถึงจะเปิดมิติได้
หรือหยกชิ้นนั้นจะเปื้อนเลือดของไป๋ฉาฉาเข้าโดยไม่ตั้งใจ? มิติเก็บของถึงได้พยายามกลับไปหาเจ้าของที่แท้จริงทีละนิดอย่างนั้นหรือ?