หลังไป๋ฉาฉาตื่นจากการนอนหลับในมิติส่วนตัว
สิ่งแรกที่เธอทำคือมองนาฬิกาปลุกบนโต๊ะข้างเตียง
หกโมงเช้า
เป็นเวลาไหนที่เข้าไป ก็ออกมาตรงเวลาเดิมจริง ๆ
เธอนอนต่ออยู่บนเตียงครู่หนึ่ง ตั้งใจฟังความเคลื่อนไหวชั้นล่างเงียบ ๆ
ทุกคำพูดของทุกคน เธอได้ยินชัดเจน
จนกระทั่งอาหารเช้าในครัวใกล้เสร็จแล้ว
เธอถึงค่อยลุกจากเตียงอย่างเกียจคร้าน
เพิ่งเปิดประตู ก็เจอไป๋หย่าอี้ที่กำลังยกมือเตรียมเคาะประตูพอดี
เมื่อเห็นว่าเธอตื่นแล้ว ไป๋หย่าอี้จึงลดมือลง
อีกฝ่ายเอ่ยด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนเช่นเคยว่า “รีบไปล้างหน้าล้างตาเถอะ ฉาหฉา อาหารเช้าใกล้เสร็จแล้ว ทุกคนตื่นกันหมดนานแล้ว รอแค่เธอคนเดียว”
“อืม”
ไป๋ฉาฉาเหลือบมองอีกฝ่ายเรียบ ๆ ก่อนลงไปล้างหน้าล้างตาชั้นล่าง
บ้านสองชั้นหลังนี้ออกแบบให้มีห้องน้ำเพียงห้องเดียว อยู่ชั้นล่าง ทุกคนจึงต้องต่อแถวใช้ห้องน้ำ
ที่จริงไป๋ฉาฉาล้างหน้าล้างตาในมิติส่วนตัวไปแล้ว แต่ก็ยังต้องแสร้งทำเป็นล้างอีกรอบ
อาหารเช้าเสร็จอย่างรวดเร็ว มีทั้งซาลาเปาและโจ๊กข้าวฟ่าง
สวี่จื่อหยวนกับเฉินเหวินเคอช่วยกันทำซาลาเปา ไป๋ฉาฉาอดแปลกใจไม่ได้
สองคนนี้ดูเหมือนคุณชายจากตระกูลร่ำรวยแท้ ๆ ไม่นึกว่าจะทำงานอย่างห่อซาลาเปาเป็นด้วย เธอยังทำไม่เป็นเลย
เก่งจริง ๆ มองคนแค่ภายนอกไม่ได้สินะ
ซาลาเปาไส้แครอตกับไข่ อร่อยใช้ได้เลย
ทุกคนกำลังกินกันอย่างเอร็ดอร่อย
จู่ ๆ ก็มีเสียงเคาะประตูดังขึ้น มีคนตบประตูแรง ๆ อยู่ข้างนอก พลางตะโกนลั่น “มีใครอยู่ไหม ช่วยด้วย! เปิดประตูหน่อย!”
สวี่จื่อหยวนกับเฉินเหวินเคอสบตากัน เฉินเหวินเคอวางตะเกียบแล้วลุกเดินไปที่ประตู