สีเทาอมฟ้าที่คุ้นเคย มีผิวสัมผัสเหมือนหมึกซึมเลือนราง
เจียงเฉียวเอามือปิดปากตัวเองโดยไม่รู้ตัว กลั้นเสียงกรี๊ดที่แทบจะหลุดออกมา
บนโลกนี้ จนถึงตอนนี้มีเพียงคนเดียวที่เรียกเธอแบบนี้
คุณเจียงเฉียว
ช่วงสองวันนี้เรื่องดี ๆ เกิดขึ้นกับเธอมากเกินไป จนอดไม่ได้จะหวั่นใจว่าตัวเองจะไปถอนโชคดีทั้งชีวิตออกมาหมดแล้ว
เจียงเฉียวมือสั่นกดยืนยันการเพิ่มเพื่อน เปิดช่องแชทขึ้นมาอย่างรอไม่ไหว
[พี่สาว!]
[น้องหมาวิ่งดุ๊กดิ๊ก.gif]
H ไม่ได้ตอบกลับเธอในทันที ตามที่คาดไว้
คงจะคล้ายกับที่เธอเดาไว้ สาวเก่งสายงาน ถึงจะเป็นช่วงวันหยุด แต่เวลานี้คงยังทำงานหรือเข้าสังคมอยู่
เจียงเฉียวลังเลอยู่ครู่หนึ่งว่าจะรีบชวนไปกินข้าวเลยดีไหม สุดท้ายก็ถอย เพราะกลัวว่าถ้าตัวเองตื่นเต้นเกินไปจะทำให้อีกฝ่ายตกใจหนี
เธอลุกขึ้นนั่งบนเตียง เปิดดูโมเมนต์ของ H แบบผ่าน ๆ
ภาพพื้นหลังกับรูปโปรไฟล์เหมือนกัน มองไม่ออกว่าเป็นข้อมูลอะไร
ความเคลื่อนไหวโล่งว่างเปล่า
ทว่าเธอกลับไม่เห็นเส้นแบ่งที่ดูเย็นชา และก็ไม่มีตัวหนังสือเล็ก ๆ ใด ๆ ทั้งนั้น บ่งบอกได้ดีว่า H ไม่ได้ตั้งค่าให้ดูย้อนหลังได้เพียงสามวัน ยิ่งไม่ต้องพูดถึงการปิดกั้นเธอ
บุคลิกบนโลกโซเชียลที่ดูเย็นชาและลึกลับนี้เหมือนกับภาพที่เธอจินตนาการถึง H อย่างประหลาด
เจียงเฉียวทั้งตื่นเต้นและประหม่า เมื่อกลับมาที่หน้าแชทก็มองรูปโปรไฟล์ของพี่สาวพลางเหม่อไปชั่วขณะหนึ่ง ทันใดนั้นก็เห็นมีข้อความส่งมาจากฝั่งตรงข้าม
H: [เห็นในจดหมายเธอเขียนว่าช่วงนี้แต่งงานแล้ว]
H: [อาจจะช้าไปหน่อย แต่ขอให้ชีวิตแต่งงานมีความสุขนะ~]
นอกจากยายแล้ว นี่เป็นคำอวยพรเรื่องแต่งงานคำแรกที่เธอได้รับ
ไออุ่นวาบหนึ่งพลุ่งขึ้นในอกของเธอ พูดไม่ถูกว่ามันคือความรู้สึกแบบไหน ราวกับว่างานแต่งงานที่แสนอลเวงของเธออยู่ ๆ ก็มีแขกคนแรกมาเยือน และปรบมืออวยพรให้กับความหุนหันอันไร้เดียงสาของเธออย่างเต็มใจ
เผยจือเฮ่อน่ะดีอยู่แล้ว แต่ว่าคำอวยพรของ H ก็ทำให้ความดีที่ไม่เคยมีใครได้รับรู้นี้ราวกับมีพยานรู้เห็น เธอจึงรู้สึกอุ่นใจอย่างน่าประหลาด ซ้ำยังกวาดล้างความหมองหม่นจากการพบเจียงอวี้เฟินเมื่อวานให้ปลิวหายไปหมดสิ้น