“ผนึกน้ำแข็งพันลี้!”
เฉินชิงชิงตวาดเสียงเย็น คลื่นความหนาวเหน็บอันน่าสะพรึงกลัวยิ่งกว่าเดิมพลันปะทุขึ้นโดยมีนางเป็นศูนย์กลาง
กระแสความเย็นสีขาวที่มองเห็นได้ด้วยตาเปล่ากวาดไปทั่วฟ้าดิน อุณหภูมิเหนืออารามมรรคาลดฮวบลงจนถึงขีดสุด พื้นดินถูกปกคลุมด้วยน้ำแข็งเร้นลับหนาทึบในพริบตา แม้แต่อากาศก็ยังถูกแช่แข็ง
นี่คือการโจมตีด้วยกฎเกณฑ์ในวงกว้าง หมายผนึกหยางเฉิงพร้อมกับมิติแห่งนี้ไปด้วยกัน
หยางเฉิงยังคงยืนอยู่ที่เดิม รอบกายมีเขตแดนกระบี่อสูรหมุนเวียน กระแสความหนาวเย็นอันน่าสะพรึงกล้าที่แช่แข็งขุนเขาและสายน้ำได้ พอเข้าใกล้ร่างของเขาในระยะหนึ่งจั้ง ก็ถูกปราณกระบี่อสูรสลายไป
“วารีแท้เสวียนหมิง จงรวมตัว!”
สีหน้าเฉินชิงชิงเคร่งขรึม นางรู้ว่าหยางเฉิงเป็นคู่ต่อสู้ที่แข็งแกร่งเช่นกัน จึงไม่คิดออมมืออีกต่อไป
วารีแท้เสวียนหมิงปรากฏขึ้นอีกครั้ง
หยางเฉิงยื่นนิ้วชี้ข้างขวาออกมา พลังวิถีสวรรค์รวมตัวกัน ก่อนจะจิ้มไปยังเส้นบาง ๆ ที่แปรมาจากวารีแท้เสวียนหมิง
ฉ่า!
วารีแท้เสวียนหมิงที่ทำให้ยอดฝีมือขั้นหกยังต้องหวาดเกรง ทันทีที่สัมผัสกับแสงแห่งวิถีสวรรค์จุดนั้น กลับราวกับพบศัตรูโดยธรรมชาติ
พลังแห่งกฎเกณฑ์ความเย็นยะเยือกภายในถูกสลายอย่างรวดเร็ว ก่อนแตกสลายลง ณ ที่นั้น
“พรวด!”
เมื่ออิทธิฤทธิ์ประจำตัวถูกทำลาย ร่างอรชรของเฉินชิงชิงก็สั่นสะท้าน เลือดซึมออกจากมุมปาก สายตาที่มองหยางเฉิงเต็มไปด้วยความตื่นตระหนก
แม้แต่อิทธิฤทธิ์ที่แข็งแกร่งที่สุดของนางก็ยังถูกทำลายลง
หยางเฉิงทำให้นางรู้สึกว่าแข็งแกร่งยิ่งกว่าฉู่เต้าควงเสียอีก
ในชั่วขณะนี้ นางเข้าใจคำพูดของอีกฝ่ายอย่างถ่องแท้
ด้วยฝีมือของหยางเฉิง เขาจะต้องให้ฉู่เต้าควงคุ้มครองไปเพื่ออะไร
ศิษย์ที่อยู่เบื้องหลังนางยืนนิ่งราวกับเป็นไก่ไม้
หยางเฉิงไพล่มือไว้ด้านหลัง มองเฉินชิงชิงแล้วกล่าวอย่างเรียบเฉยว่า “ผู้อาวุโสเฉิน ยังจะสู้ต่อหรือไม่?”