“ท่านพ่อ”
คุณชายอู๋เชวียยืนค้อมกายอยู่หน้าโต๊ะ สีหน้าหม่นคล้ำ
“อวี๋ซิวตายแล้ว”
“หืม?”
ไป๋อู๋เสียชะงักมือที่กำลังจับหยกประดับ ก่อนเงยหน้ามองบุตรชาย
“ใครฆ่า?”
“ไม่ทราบขอรับ”
คุณชายอู๋เชวียกัดฟัน
“เมื่อคืนข้าส่งเขาไปตระกูลหลิ่ว เพื่อจับตัวหลิ่วหว่านเอ๋อร์และสังหารเฉินหยาง แต่ไปแล้วไม่กลับมา เช้านี้พบร่องรอยการต่อสู้ในตรอกเล็ก ๆ ทางใต้ของเมือง มีปราณต่อสู้ของอวี๋ซิวหลงเหลืออยู่ ทว่ากลับไม่พบแม้แต่ซากศพ”
“ตระกูลหลิ่ว?”
แววสงสัยวูบผ่านดวงตาของไป๋อู๋เสีย
“หลิ่วเม่ยมีฝีมือถึงเพียงนั้นหรือ?”
“ไม่ใช่หลิ่วเม่ยขอรับ”
คุณชายอู๋เชวียส่ายหน้า
“ข้าคาดว่าเป็นเฉินหยาง หรือไม่ก็คนที่อยู่เบื้องหลังเฉินหยาง”
เขาเล่าเรื่องเมื่อคืนอย่างละเอียด ทั้งท่าทีของหงเสวียน ความสงบนิ่งของเฉินหยาง และแผ่นหยกสีเลือดที่ปรากฏขึ้นอย่างกะทันหัน
“หยางซิ่ว”
ไป๋อู๋เสียคลึงหยกประดับในมือ แววเย็นเยียบฉายวาบในดวงตา “สามารถสังหารอวี๋ซิวได้อย่างไร้สุ้มเสียง ทั้งยังส่งแผ่นหยกเข้าไปในสำนักกระบี่ได้ คนผู้นี้อย่างน้อยต้องอยู่ขั้นเจ็ด อีกทั้งยังเชี่ยวชาญวิชาลอบสังหารและซ่อนเร้นตัว”
เขามองบุตรชาย “แน่ใจหรือว่าไม่ใช่หงเสวียน?”
“หงเสวียนไม่กล้าทำเช่นนั้นหรอกขอรับ”
คุณชายอู๋เชวียตอบ “ยิ่งกว่านั้น ตอนอวี๋ซิวตาย หงเสวียนกำลังจัดงานเลี้ยงรับแขกอยู่ในจวน มีหลักฐานยืนยันว่าเขาไม่ได้อยู่ในที่เกิดเหตุ”
“แล้วเฉินหยางเล่า?”
“ยิ่งเป็นไปไม่ได้ใหญ่”
คุณชายอู๋เชวียหัวเราะเยาะ
“เขายังไม่ถึงขั้นบรรพชนด้วยซ้ำ แค่ฆ่าไก่ยังลำบาก แล้วจะไปฆ่าอวี๋ซิวได้อย่างไร?”
ไป๋อู๋เสียนิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนลุกขึ้นช้า ๆ เดินไปยังหน้าต่าง แล้วมองดอกสาลี่ในลาน