“อวี๋ซิวเป็นฝีมือเจ้าสังหารหรือ?”
“ใช่”
“เหตุใดจึงสังหารเขา?”
“เขาสมควรตาย”
หยางเฉิงกล่าวด้วยน้ำเสียงราบเรียบ “ผู้ใดแตะต้องคนของข้า ก็ต้องเตรียมใจตายไว้ด้วย”
“คนของเจ้า?”
แววเย็นเยียบวาบผ่านดวงตาคุณชายอู๋เชวีย
“เฉินหยางเป็นคนของเจ้าหรือ?”
“ใช่”
หยางเฉิงยอมรับ
“ตระกูลหลิ่วกับตระกูลหงล้วนเป็นคนของข้า แตะต้องพวกเขาก็เท่ากับแตะต้องข้า”
“ช่างปากกล้านัก”
คุณชายอู๋เชวียหัวเราะเยาะ “อาศัยเจ้าน่ะหรือ?”
“อาศัยข้าก็เพียงพอแล้ว”
หยางเฉิงยกกระบี่ไม้ขึ้น ชี้ไปยังคุณชายอู๋เชวีย
“คืนนี้ เราจะสะสางเหตุและผลให้สิ้น”
“โอหังนัก!”
คุณชายอู๋เชวียโกรธจนหัวเราะออกมา
“เย่ารื่อ หมิงกวง สังหารเขาเสีย”
“ขอรับ”
ทั้งสองลงมือพร้อมกัน
เย่ารื่อเร่งพลังของอสูรเขาเดียว กลายเป็นลำแสงสีชาดพุ่งตรงเข้าหาหยางเฉิง
กระบี่ใหญ่ในมือชูสูงขึ้น ตัวกระบี่พลันเปล่งแสงเจิดจ้า แผดจ้าราวดวงตะวันร่วงหล่น
เคล็ดลับอัศวินพิพากษา—ฟันตะวันเจิดจ้า!
ขณะเดียวกัน หมิงกวงแตะไม้เท้าเวท วงแสงสีขาวนวลสายหนึ่งตกลงบนร่างเย่ารื่อ เสริมพลังให้เขาด้วย “เกราะคุ้มครองศักดิ์สิทธิ์”
จากนั้นเขาแตะไม้เท้าเวทอีกครั้ง ม่านแสงสีทองแผ่คลุมพื้นที่โดยรอบสิบจั้ง ภายในม่านแสงเต็มไปด้วยพลังชำระล้างและกดข่ม
เคล็ดลับอัศวินเยียวยา—อ้อมกอดศักดิ์สิทธิ์!
ทั้งสองประสานงานกันอย่างลงตัว คนหนึ่งโจมตี อีกคนคอยสนับสนุน
ผู้บำเพ็ญขั้นหกทั่วไป หากรับการโจมตีนี้เข้าไป ย่อมต้องตายอย่างไม่ต้องสงสัย
ทว่าหยางเฉิงกลับสงบนิ่งอย่างยิ่ง
“เคร้ง!”
กระบี่ไม้ปะทะกระบี่ใหญ่ เกิดเสียงดังสนั่นสะเทือนแก้วหู
คลื่นพลังระเบิดออก สั่นกระดูกขาวรอบข้างจนกลายเป็นผุยผง
รูม่านตาของเย่ารื่อหดตัวฉับพลัน
กระบี่นี้เขาใช้พลังไปถึงแปดส่วน แม้แต่ผู้บำเพ็ญขั้นเจ็ดก็ยังไม่กล้ารับตรงๆ