“หุบเหวผุพัง”
หยางเฉิงจับจ้องเครื่องหมายตรงหน้า
ระยะทางหนึ่งพันล้านลี้
ท่ามกลางสภาพแวดล้อมของทะเลขม ต่อให้เขาเร่งเดินทางด้วยความเร็วสูงสุด ก็ยังต้องใช้เวลาหลายวัน
ตลอดเส้นทางเต็มไปด้วยอันตราย
[บารมีแห่งเทพของโฮสต์ยังคงยิ่งใหญ่ดังเดิม]
[ขอให้โฮสต์มุ่งมั่นต่อไป และสร้างปาฏิหาริย์ที่ยิ่งใหญ่กว่าเดิม]
[กำราบสิ่งประหลาดระดับ “ทัณฑ์” หนึ่งตน]
[กำหนดเวลาภารกิจ: 1,000 ปี]
[รางวัลภารกิจ: โอกาสการหยั่งรู้ระดับภัยพิบัติ 2 ครั้ง]
โอกาสจำลองอนุมานสองครั้ง
“ดีมาก”
หยางเฉิงไม่ลังเลอีกต่อไป “ข้าจะออกเดินทางไปยัง ‘หุบเหวผุพัง’ เดี๋ยวนี้”
“ผู้อาวุโส”
ผู้อาวุโสโม่เหิงอดเอ่ยขึ้นไม่ได้ “หุบเหวผุพังมีชื่อเสียงเลวร้ายยิ่งนัก ท่านจะไปเพียงลำพัง ต้องการให้ข้าน้อยคัดเลือกผู้คุ้มกันฝีมือเยี่ยมสักสองสามคนไปด้วยหรือไม่”
“ไม่จำเป็น”
หยางเฉิงส่ายหน้า “คนมากกลับเป็นภาระ พวกเจ้ารักษาที่นี่ให้ดี นั่นคือความช่วยเหลือที่ยิ่งใหญ่ที่สุดสำหรับข้า ไม่เกินสิบวัน หรืออย่างมากก็หนึ่งเดือน ข้าจะกลับมาแน่นอน”
กล่าวจบ เขาก็ไม่รอให้ผู้อาวุโสโม่เหิงพูดต่อ ร่างพลันกลายเป็นเงาพร่าเลือนจากไป
เขาเดินทางเช่นนี้ราวห้าวัน ข้ามทะเลขมไปหลายร้อยล้านลี้
สภาพแวดล้อมรอบด้านเลวร้ายลงทุกขณะ สายน้ำแห่งความจมดิ่งมีสีเข้มขึ้นจนแทบเหนียวข้น
แสงสว่างสูญสิ้นโดยสิ้นเชิง ความมืดมิดสมบูรณ์ปกคลุมทุกสิ่ง มีเพียงแสงริบหรี่ที่แผ่ออกมาจากกายเต๋าของหยางเฉิงเท่านั้น ซึ่งส่องสว่างได้เพียงพื้นที่รอบตัวไม่กี่ฉื่อ
“น่าจะเข้าใกล้เขตรอบนอกของหุบเหวผุพังแล้ว”
หยางเฉิงหยุดร่าง ลอยค้างอยู่เหนือผิวน้ำทะเล
เขาสัมผัสได้ว่า ในความมืดและความเน่าเปื่อยเบื้องหน้า มี “ตัวตน” อันเปี่ยมด้วยเจตนาร้ายแผ่ออกมา
เขาไม่ได้บุ่มบ่ามบุกลึกเข้าไป แต่หยิบหินอักขระตรวจจับหลายก้อนที่ได้มาจากโลกเทียนกงออกมา