หยางเฉิงเดินทางผ่านอุโมงค์อยู่ราวหนึ่งเค่อ
เบื้องหน้าพลันเปิดกว้าง
เขาเข้าสู่ “โพรง” แห่งหนึ่ง
ใจกลางโพรงมี “หัวใจ” สีเทาอมเขียวลอยอยู่ เส้นผ่านศูนย์กลางราวร้อยจั้ง
พื้นผิวหัวใจปกคลุมด้วยเส้นเลือดและเส้นประสาทนับไม่ถ้วน เชื่อมต่อกับรากขนาดใหญ่ที่แผ่พุ่งมาจากทุกทิศทาง
ทุกครั้งที่มันเต้น จะสูบฉีดพลังผุพังมหาศาลออกมา หล่อเลี้ยงให้ห้วงเหวผุพังทั้งหมดดำเนินต่อไป ขณะเดียวกันก็แผ่คลื่นความผันผวนระดับ “หายนะ” อันเป็นต้นกำเนิดแท้จริงออกมา
ไม่ต้องสงสัยเลยว่านี่คือจุดอ่อนของเจ้าแห่งหุบเหวผุพัง
รอบหัวใจมีตัวเงินตัวทองผุพังสามตัวซึ่งมีร่างเล็กกว่าเล็กน้อยหมอบขดอยู่ พลังฝึกตนของพวกมันอยู่ในระดับกึ่งมหันตภัย
ในที่สุด การลอบเข้ามาของหยางเฉิงก็ถูกเปิดโปง!
“ฟ่อ!”
ตัวเงินตัวทองผุพังทั้งสามตัวเชิดหัวขึ้นพร้อมกัน ดวงตาสีเขียวเรืองรองจับจ้องหยางเฉิง พลางส่งเสียงคำรามข่มขู่
หยางเฉิงไม่ลังเลแม้แต่น้อย ระเบิดพลังออกมาทันที
“ขอบเขตมรรคาแห่งโลกมนุษย์”
แสงอารยธรรมเจิดจ้าพลันสาดประกาย เติมเต็มโพรงทั้งโพรงในชั่วพริบตา ผลักไอผุพังอันเชี่ยวกรากออกไปอย่างแข็งกร้าว
เงาภัยพิบัติมนุษย์ร่างแล้วร่างเล่าก้าวออกมาจากร่างของเขา แล้วโถมเข้าใส่ตัวเงินตัวทองผุพังทั้งสาม
ส่วนตัวเขาถือกระบี่จักรพรรดิมนุษย์ไว้ในมือ หลอมรวมพลังแห่งมรรคามนุษย์กับพลังภัยพิบัติมนุษย์ กลายเป็นลำแสงกระบี่น่าสะพรึงกลัวที่ดูคล้ายทั้งธรรมะและอธรรม แทงตรงเข้าหาหัวใจผุพังที่กำลังเต้นอยู่
“โฮก!”
นอกโพรง เสียงคำรามเดือดดาลสะเทือนฟ้าดินของเจ้าแห่งขุนเขาเนื้อดังขึ้น
ในที่สุดมันก็ตระหนักแล้วว่า ภัยคุกคามถึงชีวิตที่แท้จริงได้แทงทะลุเข้าสู่หัวใจของมันแล้ว
ห้วงเหวผุพังทั้งหมดสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง พลังผุพังและกฎเกณฑ์ไร้ที่สิ้นสุดหลั่งไหลเข้าหาโพรงจากทุกทิศทางดุจคลื่นสึนามิ หมายบดขยี้ผู้บุกรุกให้แหลกสลาย!