หยางเฉิงยกมือขึ้น ห้ามพวกเขาพูดต่อ
เขาหลับตาลง โคจรจิตสัมผัสอย่างเต็มกำลัง
เขาต้องการ “มอง” ให้ชัดว่าชั้นเยื่อนี้คืออะไรกันแน่
จิตสัมผัสของเขาโคจรถึงขีดสุด การรับรู้ถูกยกระดับและแผ่ขยายออกไปอย่างไร้ขอบเขต
จากนั้น เขาก็ “มอง” เห็นแก่นแท้ของชั้นเยื่อนั้น
มันไม่ใช่เยื่อ หากเป็น “แท่งแหลม” สีเงินขาวนับไม่ถ้วนที่เรียงตัวแน่นขนัด
บนแท่งแหลมแต่ละแท่งสลักอักขระลี้ลับไว้เต็มไปหมด อักขระเหล่านั้นหมุนวนอย่างเชื่องช้า ทุกครั้งที่หมุนครบหนึ่งรอบ ก็จะดึงกฎเกณฑ์และพลังวิญญาณจากห้วงสุญญะมาเล็กน้อย บดขยี้และดูดซับ ก่อนแปรเปลี่ยนเป็นเสบียงหล่อเลี้ยงแท่งแหลม
นี่มิใช่เพียงการปิดกั้น แต่ยังเป็น “การย่อยสลาย” อีกด้วย
มหาอำนาจลี้ลับผู้หนึ่งกำลังใช้เยื่อซึ่งประกอบขึ้นจากแท่งแหลมนับไม่ถ้วนนี้ ปิดกั้นและย่อยสลายอารยธรรมทั่วทั้งพิภพหงเหมิงอย่างต่อเนื่อง
หัวใจของหยางเฉิงหนักอึ้ง
จู่ ๆ เขาก็นึกบางอย่างขึ้นได้ จิตขยับไหว พยายามติดต่อระบบ
แต่กลับไม่ได้รับสัมผัสตอบรับเช่นที่ผ่านมา
ลองอีกครั้ง ก็ยังคงไร้ผล
ครั้งที่สาม เขาแทบจะทุ่มเทจิตใจทั้งหมดลงไป “เรียกหา”
ในห้วงความคิดยังคงเงียบงัน
ระบบที่อยู่เคียงข้างเขามาหลายปี บัดนี้กลับไร้สุ้มเสียง ราวกับไม่เคยมีอยู่มาก่อน
หยางเฉิงยืนนิ่งอยู่กับที่ เงียบงันอยู่นาน
นานจนถังซิงอวี๋แทบอดเอ่ยปากไม่ไหว เขาจึงค่อยลืมตาขึ้น
ทว่าในดวงตาของเขาไม่มีความตื่นตระหนกหรือหวาดกลัว
สำหรับเขา ระบบเป็นไพ่ตายที่ยิ่งใหญ่ที่สุด เป็นที่พึ่งซึ่งทำให้เขาก้าวมาถึงจุดนี้ได้ภายในเวลาเพียงไม่กี่สิบปี
บัดนี้ ไพ่ตายใบนั้นหายไปแล้ว
แต่ถึงอย่างไร เขาก็ไม่ใช่คนเดิมในอดีตอีกต่อไป
ตอนนี้ รากฐาน ความเข้าใจ และโชควาสนาแห่งมรรคาของเขาล้วนอยู่ในระดับสูงสุด