คุนหลุน
สองคำนี้ในแดนเซียนหนักอึ้งยิ่งกว่าดวงดาวนับหมื่นกาล
ที่นี่มิใช่ภูเขา หากเป็นเต๋า
เป็นต้นกำเนิดแห่งวิถีเซียน สถานที่ซึ่งหมื่นวิชาหวนคืนสู่รากฐาน เป็นฝั่งฟากที่เหล่าผู้บำเพ็ญเซียนนับไม่ถ้วนต่อให้ทุ่มเททั้งชีวิตก็ยังมิอาจเอื้อมถึง
บนเขาคุนหลุนไร้แม้ฝุ่นผง
“พื้นดิน” ที่นี่คือขั้นหยกซึ่งกฎเกณฑ์รวมตัวกัน ส่วน “ท้องฟ้า” คือม่านวิจิตรที่กฎแห่งเต๋าควบแน่นขึ้น
ขณะนี้ บนยอดสูงสุดของคุนหลุนมีสามร่างยืนอยู่บน “แท่นชมฟ้า”
แม้เรียกว่าแท่น แต่แท้จริงแล้วเป็นหยกดิบก้อนหนึ่งที่ลอยอยู่ท่ามกลางความว่างเปล่า มีพื้นที่กว้างเพียงร้อยจั้ง ทว่ากลับดูประหนึ่งแบกรับน้ำหนักของแดนเซียนทั้งมวล
ร่างหนึ่งสวมอาภรณ์สีดำ ใบหน้าเยาว์วัย ระหว่างคิ้วและดวงตามีปราณกระบี่ไหลเวียน
เขาคือ “ชิงผิง” ผู้กุมอำนาจสังหาร เคยฟันเทพมารสามพันตนร่วงหล่นด้วยกระบี่เดียว ได้รับการยกย่องเป็น “กระบี่ศักดิ์สิทธิ์ปี้โหยว” อีกทั้งยังมีสมญาว่า “เทียนจุนใหญ่หลิงเป่า”
อีกร่างสวมอาภรณ์สีม่วง รูปลักษณ์เป็นชายวัยกลางคน ระหว่างดวงตาทั้งคู่คล้ายมีหมู่ดาวโคจรอยู่
เขาคือ “อวี้ซวี” ผู้กุมอำนาจแห่งการสร้างสรรค์ เคยชี้แนะเก้าขุมนรกให้กลายเป็นแดนเซียน ได้รับการยกย่องเป็น “มหาเทพแห่งเต๋าสร้างสรรค์” อีกทั้งยังมีสมญาว่า “เทียนจุนใหญ่อวี้จิง”
ร่างสุดท้ายเรียบง่ายที่สุด สวมเพียงชุดป่านสีเทา ผมและหนวดเคราขาวโพลน ใบหน้าเรียบเก่าคล้ายชาวนาเฒ่า
เขาคือ “รั่วสุ่ย” ผู้กุมอำนาจแห่งระเบียบ เคยบัญญัติกฎสวรรค์สามสิบหกข้อแห่งแดนเซียน ได้รับการยกย่องเป็น “เทียนจุนอู๋เว่ย” อีกทั้งยังมีสมญาว่า “เทียนจุนใหญ่ไท่ซ่าง”
สามมหาเทพศักดิ์สิทธิ์
ผู้ปกครองที่แท้จริงแห่งแดนเซียน มีชีวิตผ่านกาลเวลามาไม่รู้กี่ยุคสมัย เป็นมหาเซียนต้าหลัวผู้เป็นอมตะและอมตะอย่างแท้จริง