“ช่างยอมทุ่มทุนเสียจริง”
หยางเฉิงหัวเราะเย็นชาในใจ
เขาไม่ทำให้ผู้วางแผนและผู้ซุ่มโจมตีเหล่านั้นไหวตัว แต่ลอบอ้อมไปยังอีกฝั่งของสระลิ่วหลี
เขานั่งขัดสมาธิ หยั่งญาณลงไปในตราคำสั่งลายดารา
ข้อมูลเกี่ยวกับการชำระล้างด้วย “โคมแก้วสุทธิอัคคี” ไหลผ่านห้วงจิตในตราคำสั่ง
จำเป็นต้องใช้เพลิงชำระจุดโคมลิ่วหลี เชื่อมต่อกับกฎเกณฑ์โบราณที่หลงเหลืออยู่ภายในโคม แล้วกระตุ้นพลังจากบ่อสวรรค์เพลิงชำระ จากนั้นนำสสารต้นกำเนิดแห่งความโกลาหลใส่ลงในโคม ก่อนใช้เพลิงชำระหลอมเผาเพื่อชำระล้าง
ส่วนพิกัดของสสารต้นกำเนิดแห่งความโกลาหลที่ทูตตรวจสวรรค์ระบุไว้ ก็ปรากฏอยู่ในข้อมูลเช่นกัน
มันอยู่ลึกเข้าไปในลานเต๋า ณ สถานที่แห่งหนึ่งซึ่งเรียกว่า “ห้วงลึกวายุปั่นป่วน”
“ห้วงลึกวายุปั่นป่วน”
หยางเฉิงจดจำพิกัดไว้
จากนั้นเขาหลับตาลง ราวกับเข้าสู่ภาวะสมาธิ
มีเพียงเพลิงกรรมบนฝ่ามือที่ยังคงลุกโชน
“เขากำลังทำอะไร? รอความตายหรือ?”
ผู้บำเพ็ญสังกัดเมืองศิลาดำคนหนึ่งส่งเสียงผ่านกระแสจิต น้ำเสียงเจือความสงสัย
“ระวังกลอุบาย เพลิงไร้สีเปลวนี้ดูเหมือนก่อตัวเป็นอาณาเขตบางอย่าง พลังโลหิตอำมหิตของข้าเข้าใกล้ก็สลายไปเอง”
สีหน้าของจื่อโลหิตอำมหิตมืดครึ้ม
ผู้อาวุโสบึงกัดกร่อนกระดูกยิ่งใจเต้นระทึก ค่ายกลพิษหมื่นเน่าที่เขาวางไว้ รวมถึงไข่หนอนราชันพิษกัดกร่อนกระดูกหลายฟองที่บ่มเพาะอย่างพิถีพิถัน เวลานี้ต่างกระสับกระส่ายและหวาดกลัว
“ไม่ได้ ปล่อยให้เขาทำต่อไปไม่ได้”
ดวงตาของสตรีอาภรณ์น้ำเงินจากนครเสวียนอินเย็นเยียบ กระบี่หนักด้านหลังส่งเสียงครางกังวาน
คนทั้งหลายตกลงกันได้อย่างรวดเร็ว
“ลงมือ!”
จื่อโลหิตอำมหิตพุ่งออกมาก่อน ร่างของเขาทะยานจากที่ซ่อนดุจเงาโลหิต
คนอื่น ๆ ก็ลงมือพร้อมกัน
แต่หยางเฉิงไม่แม้แต่จะยกเปลือกตา