สามวันต่อมา
ยามรุ่งสาง ท้องฟ้าหม่นครึ้มคล้ายฝนใกล้ตก
ขบวนรถม้ากลุ่มหนึ่งเคลื่อนเข้าสู่เขตแดนโบราณโม่อวิ๋นอย่างเงียบเชียบ ก่อนจะมุ่งหน้าเข้าเมืองฝาน
ขบวนรถม้ามิได้หรูหราหรือโอ่อ่า ทว่าพาหนะลากรถทั้งสี่ตัวกลับเป็นสัตว์ประหลาดสีขาวราวหิมะ มีเขาเดี่ยวผุดขึ้นกลางหน้าผาก ยามย่างกีบกลับไม่แปดเปื้อนฝุ่น ทั้งยังมีเสียงลมฟ้าคำรามแผ่วเบาคลออยู่เป็นระยะ
ตัวรถตีขึ้นจากเหล็กดำ ดำสนิททั้งคัน ให้ความรู้สึกขรึมขลังและแผ่บารมีที่มิอาจล่วงเกิน
ด้านหน้าและด้านหลังมีอัศวินชุดดำอย่างละแปดคนคอยอารักขา ทุกคนล้วนมีลมปราณหนักแน่น เห็นได้ชัดว่าเป็นยอดฝีมือขั้นบรรพชนยุทธ์ทั้งสิ้น
เพียงขบวนองครักษ์เช่นนี้ ก็เพียงพอจะทำให้ขุมอำนาจส่วนใหญ่ในเมืองฝานเงียบกริบราวจักจั่นจำศีล
ขบวนรถม้ามิได้ทำให้ผู้ใดแตกตื่น มุ่งตรงเข้าสู่จวนเจ้าผู้ครองเขตซึ่งเปลี่ยนเจ้าของไปแล้ว
ภายในจวน ตู้เสวี่ยโหรวกำลังแต่งหน้าอยู่หน้ากระจก
ในกระจกทองแดงสะท้อนใบหน้าซีดเซียวเล็กน้อย ทว่างดงามจับตา ระหว่างคิ้วมีความเหนื่อยล้าจาง ๆ และความกังวลที่ยากจะสลัดทิ้ง
นับแต่วันนั้นที่หยางเฉิงทำลายการบำเพ็ญของซุนเหิง แล้วมอบจวนเจ้าผู้ครองเขตให้นางดูแลชั่วคราว นางก็ต้องใช้ชีวิตอย่างระแวดระวังทุกฝีก้าว
แม้ซุนเหิงจะล้มลงแล้ว แต่พรรคพวกของเขายังมิได้ถูกกวาดล้างหมด ขั้วอำนาจต่าง ๆ ในเมืองต่างหวั่นไหว อีกทั้งยังมีสายตานับไม่ถ้วนจับจ้องนาง ผู้ขึ้นสู่อำนาจอย่าง “โชคช่วย” อยู่ในเงามืด
จวนใหญ่โตแห่งนี้ ในสายตานางยามนี้ไม่ต่างจากถ้ำมังกรบึงพยัคฆ์
สาวใช้คนสนิทรีบร้อนเข้ามา กระซิบข้างหูนางอยู่สองสามคำ
มือที่ถือตลับเขียนคิ้วของตู้เสวี่ยโหรวสั่นไหวเล็กน้อย ปลายตลับลากเป็นรอยจางบนหางคิ้ว
นางวางตลับลง สูดลมหายใจลึก ดวงตาฉายแววจนใจแวบหนึ่ง
“เปลี่ยนชุด แล้วออกไปต้อนรับแขก”
โถงหน้า
โจวเฉิงนั่งผึ่งผายอยู่บนที่นั่งประธานซึ่งเดิมเป็นของซุนเหิง นิ้วมือเคาะพนักเก้าอี้ไม้จื่อถานเป็นจังหวะเอื่อย ๆ เกิดเสียงกึกกักเบา ๆ
เขาดูมีอายุเพียงยี่สิบเจ็ดหรือยี่สิบแปด ใบหน้าหล่อเหลาราวหยก สวมมงกุฎทองม่วงและฉลองพระองค์ลายงูหลามสี่กรงเล็บ เปี่ยมด้วยราศีสูงศักดิ์สง่างาม